Skip to content

Zwoele nachten van alcohol, vet en look

13 december 2009

Ah, Andalucía! Hoe betoverend klinkt de hese toque van uw trotse guitarra flamenca! Hoe koen wappert de muleta van uw matadores! Hoe vadsig lui zijn uw trabajadores tijdens hunne siesta! Ah, Andalucía… waar anders dan in uw zoet en zonnig zuiden koopt de westerse consumidor zich een extra week zomer, als het thuisklimaat hem de keel begint uit te hangen?

Ja, een weekje Andalusië, daar knapt een mens van op. We besparen u ons architectonisch wedervaren met de talloze alcázares, iglesias en palacios. Het volstaat om ze te zeggen dat de reconquísta alvast op bouwkundig vlak geen overwinning was. Veel succesrijker, en wellicht voor u ook interessanter, zijn de tapas.

Ziehier een lijstje met aangedane gelegenheden en enkele algemene bevindingen over gastronomie en horeca in Andalusië.

Bar del Centro Café (Antequera): Gemoedelijke bar met ruime porties tapas aan erg schappelijke prijzen. Als eerste kennismaking met morcilla, de Andalusische bloedworst, kon het tellen. Wij bleven er langer plakken dan voorzien.

Bar Reca (Granada): een half geslaagde poging tot hippe inrichting en dito sfeertje. Tapas zijn hier iets verfijnder, maar daarom niet noodzakelijk beter. Onze ensalada was erg lekker, maar al bij al misten we toch pit in deze zaak.

Bar Santos (Córdoba): klein en uiterst sympathiek caféetje, vlak naast de beroemde moskee/kathedraal. Specialiteiten van het huis zijn de tortilla (voortreffelijk!) en gebakken chorizo. Een aangename en goedkope verrassing temidden van het toeristisch geweld rond de mezquita. Aanrader.

Bodega Guzman (Córdoba): een vreemd geval. Wij werden meteen naar een tafeltje gedirigeerd, hoe graag wij ook gewoon aan de toog wilden blijven staan. Later ontdekten wij dat we aan tafel 10% extra zouden moeten betalen. De tapas en de (lekkere) wijn waren echter zo goedkoop, dat we er niet over mogen zeuren. Wij waren niet echt gecharmeerd, maar wellicht heeft deze bar wel wat op drukkere avonden.

Bodeguita de Pepe (Málaga): een kleine kroeg in een sous-terrain. De klanten zijn luid en vrolijk, de tapas smakelijk en goedkoop. Twee tapas bestellen is drie tapas krijgen. De baas schept zichtbaar genoegen in het genoegen van zijn klanten en was blij om aan twee onschuldige toeristen zijn fantastische gefrituurde kaasballetjes met looksaus te kunnen voorschotelen. Aanrader.

Cafétaria Chicon (Antequera): dit prettig rustige café is vooral overdag open, terwijl tapas zich toch vooral ’s avonds laten schranzen. Toch probeert de baas tegen 23u al te sluiten. De tapas zijn in orde, maar weinig speciaals. Meer iets voor een soezerige namiddag dan voor het begin van een kolkende nacht.

El Rincón de Lola (Antequera): één van de weinige gelegenheden die er in slaagt om zijn tapas een niveau hoger te tillen, en dat zonder dat de prijs meestijgt. Onder meer uitstekende suggesties voor 1 €. Het publiek is iets snobbistischer en je komt hier meer om echt te eten dan om bier te hijsen en aan de toog te hangen. Desalnietemin: een aanrader.

Hotel/Restaurant Castilla (Antequera): de bar lijkt in niets op wat je van een hotelbar verwacht, maar wordt door een zeer gemengd publiek druk bezocht. Vriendelijke bediening en lekkere tapas, helemaal zoals het hoort.

La Brujidera – Casa de Vinos (Granada): je komt hier vooral om heel goede wijnen aan heel schappelijke prijzen te drinken, maar het zou zonde zijn als je het daarbij liet, want er zijn erg lekkere tapas. Wij aten er onder meer heerlijke paté bij een nobele onbekende streekwijn. Een gezellig houten interieur, dat volledig volgestouwd is met wijnflessen. Aanrader.

La Estrella (Córdoba): dit café is vooral terras, dat samen met alle andere terrassen op het plein een soort enorm Sint-Goriks vormt. Erg lekkere tapas, vooral de chorizo met gestoofde look beviel ons. De ensaladas laat u beter links liggen.

La Giralda (Antequera): een tent met een heleboel culinaire pretenties, die niet worden waargemaakt. De bediening is bewonderenswaardig, maar de nieuwerwetse pogingen tot tapas vielen erg tegen. Een afknapper.

La Mancha (Granada): een enorme verscheidenheid aan tapas, variabel in zowel prijs als kwaliteit. Wijn krijg je rechtstreeks uit houten vaten. Wie iets van de lokale keuken kent, komt hier ongetwijfeld uitstekend aan zijn trekken. Wie de Spaanse keuken noch de Spaanse taal kent, kan voor vreemde verrassingen komen te staan.

La Tortuga (Granada): een kleine bar die voornamelijk door hippies, punkers, feministes en ander alternatief volk bezocht wordt. Niet onaardig, maar je komt hier meer voor de sfeer en de kapsels dan voor de tapas zelf.

Los Diamantes (Granada): kleine, luidruchtige keet die bijzonder populair is, wellicht omdat ze geen enkele pretentie heeft. Je krijgt er snelle bediening, koud bier, lekkere tapas van vis en zeevruchten. Niets meer dan dat, maar meer moet een tapasbar ook niet zijn. Aanrader.

Los Diamantes II (Granada): uitbreiding wegens succes van nummer één. Zelfde concept, zelfde kaart. Zelfde aanrader.

Wat u verder moet weten als u in Andalusië besluit een nacht aan bier en tapas te wijden:

  • De voornaamste ingrediënten uit de Andalusische keuken zijn look en olie.
  • Togen in Spanje zijn gemaakt om aan te staan, niet om aan te zitten. Als er barkrukken zijn, blijkt altijd dat er geen plaats is voor je knieën.
  • Op elke tafel en toog staan lelijke plastic servetverdelers. De servetten zijn gemaakt van dun, perfect water- en vetafstotend papier. Erg praktisch.
  • Er bestaan geen bierkaartjes. Hierdoor moeten garçons voortdurend tafelbladen en togen schoonvegen. Zij doen dit zeer ijverig.
  • Bars (en restaurants) gaan vaak pas laat ’s avonds open en worden pas tegen middernacht gezellig. Het is aan te raden jezelf rond 14u00 zo vol mogelijk te vreten om het einde van de dag te halen. Dat kan in goedkope brasserieën, waar je voor zo’n 10€ een maaltijd krijgt waar je maag wel een uurtje of tien zoet mee is.
  • Geen Spaans kunnen maakt alles in Spanje net dat tikkeltje spannender. Ook het bestellen van tapas.



Advertenties
5 reacties leave one →
  1. Knotwilg permalink
    14 december 2009 00:44

    En nergens opengesneden oogballen op het menu?

    – d’un chien jaloux

  2. Aline permalink
    17 december 2009 09:30

    Ik heb me erg geamuseerd met dit stukje.
    Mijn vreemdste tapaverrassing doordat ik de Spaanse keuken noch taal ken: gekookte varkensneus. Wegens morele verplichting en amoureuze overwegingen vervolgens glimlachend en onbewogen naar binnen gespeeld. Heel vettig en heel zacht was dat.

  3. 17 december 2009 17:31

    Ahum … ‘snobbistisch’??? (sorry, ik kon het niet laten …).

  4. 17 december 2009 17:46

    U hebt gelijk, ‘snobbig’ ware een betere keus geweest. Of zou u ‘snobig’ schrijven?

  5. 17 december 2009 20:24

    Nee, ik zou gewoon ‘snobistisch’ geschreven hebben. Maar ik ben onlangs niet in Spanje geweest, dat helpt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s