Skip to content

De linkse bourgeois

30 november 2009

Al zwijgen de overblijvers op de redactie van De Morgen in zo veel mogelijk talen over de rampzalige koers die de krant vaart, een aantal van haar journalisten schrijft nog steeds prijzenswaardige stukken.

Laten we, behalve pakweg Koen Vidal, niet te veel namen noemen van zulke exemplaren, maar liever inzoomen op een essay van Walter Pauli, dat dit weekend in Zeno stond. Ook Pauli blijft een meer dan uitstekende journalist en polemist: hij durft (vaak originele) stellingen te poneren en zijn nek uit te steken, en hij verdedigt zich op een eerlijke manier wanneer hij de wind van voren krijgt.

Zaterdag had hij het, naar aanleiding van de behoorlijk extreme reacties op zijn Standpunt tegen een nakend rookverbod, over de ‘nieuwe verbieders’, zeg maar de progressieve onverdraagzamen:

De nieuwe petit bourgeois van vandaag is jonger en moderner dan die van vroeger. Die leest Humo en in het weekend ook wel eens De Morgen. Die kijkt vaak naar Eén en naar Canvas, is een enthousiaste consument van Woestijnvis-programma’s. Die shopt in de Delhaize en Fnac, bij Zara of Esprit (maar nooit bij de Wibra), citytript naar Berlijn en Barcelona. Het zou u of ik kunnen zijn.

Afgezien van de talrijke interessante taalkundige vragen die het fragment oproept*, wringt zich vooral de verwijzing naar De Morgen op de voorgrond. Want, als je de observatie van Pauli onderschrijft, is de kenschets weinig flatterend voor de ‘linkse gazet’.

Pauli zegt niet dat zijn krant één en al petit bourgeois is (geworden), maar beseft terdege dat De Morgen dat hippe, steedse, tijdens-Music-for-Life-erg-geëngageerde, consumerende Apple-profiel heeft — bij uitstek, maar niet uitsluitend, tijdens het weekend. Het is het publiek waarvoor Wax en vooral Vamos zijn gemaakt, alsook de mediabijlage op vrijdag. En daar wringt het nu net: de krant doet te zeer haar best dat lezerspubliek tevreden te stellen, zonder nog ernstig (of alleszins veel minder) te investeren in journalistiek die er werkelijk toe doet.

De Morgen is zich niet ook gaan richten op de ‘nieuwe petit bourgeois‘, ze is zich daar in hoofdzaak op gaan richten, zelfs wat inhoudelijke keuzes betreft. Met alle redactionele gevolgen van dien. En wat Joël De Ceulaer al overtuigend stelde over Siegfried Bracke geldt ook voor Klaus Van Isacker cum suis: journalistiek die gedreven wordt door wat de klanten willen lezen, is slechte journalistiek.

Zou Walter Pauli zulke zaken ook zeggen op redactievergaderingen, zo hij al akkoord is?

*Hoe tautologisch is het onderwerp van de eerste zin? Waarom shop je ‘in de Delhaize’ maar ‘bij Zara’ en toch weer ‘bij de Wibra’? Is ‘citytrippen’ al sterk ingeburgerd als werkwoord en doe je dat dan ‘in’ of ‘naar’ een stad? Hoe zou die laatste zin eruitzien in het meervoud? In hoeverre is die in deze vorm dus elliptisch? En zeg ik ‘in deze vorm’ of beter ‘onder deze vorm’?

4 reacties leave one →
  1. 30 november 2009 17:12

    Juiste analyse. De Morgen lees ik bijna nooit meer, en van die weekendbijlages à la Wax krijg ik echt de kriebels. Dat dààr geen vrouwen tegen reageren, dat versta ik niet.

    Daarbij, het algemene rookverbod in de horeca is trouwens slechts een kwestie van tijd. Ik rook zelf ook, maar ik zou er geen probleem mee om op café niet meer binnen te roken. In Dublin, een stad waar ik vroeger regelmatig heen ging omdat mijn zus er woonde, is het pubbezoek zelfs de hoogte ingegaan nadat het algemene rookverbod werd ingevoerd.

  2. 3 december 2009 14:40

    “Zo hij al akkoord is”? Moet dat niet zijn “zo hij al akkoord gaat?”

  3. 13 december 2009 12:47

    Geachte heren Plasky,

    Mag ik u eerst en vooral feliciteren met uw prachtige radiozender. Een baken van licht, euh, geluid in deze barre tijden.
    Toch moet ik u, en dat tot mijn innige spijt, tegenspreken als het gaat over de krant De Morgen. In deze krant is men de rest van de media, zelfs de Britse kranten en de Amerikaanse tv-zenders, ver vooruit! Jazeker, een primeur van wereldniveau wordt weggemoffeld op bladzijde 10! In het artikel ‘Amanda Knox veroordeeld tot 26 jaar’ (DM 7/12/’09) staat nieuws dat nergens anders ter wereld te vinden is. Straffe jongens, bij De Morgen.
    Als het verhaal u misschien niet zo welbekend is, het gaat over het proces in Italië waarbij een Amerikaanse studente en haar rijke Italiaanse ex-vriendje veroordeeld werden voor de moord op een Britse studente. Het is een zeer bloederig en sensationeel verhaal waar de wereldpers al maanden van in de ban is.
    En wat lees ik in De Morgen? Ik citeer: “Knox en Sollecito bekenden allebei dat ze schuldig zijn aan het seksueel misbruiken en doden van de jonge Meredith.” Dat is dus een primeur waar zelfs de BBC nog geen weet van heeft! Die amateurs van de BBC en andere internationale media denken nog steeds dat deze twee beschuldigden onschuldig gepleit hebben en al een paar jaar volhouden dat ze het niet gedaan hebben. Die sukkelaars menen nog altijd dat niemand, ook de al vroeger veroordeelde man Rudy Guédé niet, schuldig heeft bekend. Hoera voor De Morgen! De redacteurs van onze linkse kwaliteitskrant blijven bescheiden en vermelden zelfs niet dat het een exclusieve revelatie is, maar ze herhalen het nieuws nog wel eens in een grote tussentitel, zodat niemand de kern van het verhaal kan missen: ‘De Amerikaanse studente bekende schuldig te zijn aan het seksueel misbruiken en doden van de jonge Meredith Kercher’.
    Of… het is maar een dwaas gedacht van Miss Mathilda, die vroeger nog juffrouw taal is geweest, heeft iemand op de redactie verkeerd vertaald? Wist iemand op De Morgen niet dat ‘denied’ wou zeggen dat onze twee booswichten de moord ontkend hadden…? Neen, neen, driewerf neen, in de beste traditie van onderzoeksjournalistiek heeft een dappere journalist de twee beschuldigden slinks kunnen interviewen in hun Italiaanse cel en hebben die twee aan de borst van voornoemde journalist snikkend hun gruwelijke daden uit de doeken gedaan. En bekend. Wat een primeur.
    Miss Mathilda heeft nog verschillende ernstige bedenkingen bij dit artikel , zoals de innerlijke tegenspraak (in de laatste alinea staat dat de familie van Amanda Knox wéét dat ze onschuldig is, wat toch wel een beetje vreemd is als hun dochter alles eerlijk heeft bekend) en de slordig verwerkte informatie, maar als dame op leeftijd moet ze nu op de zetel gaan liggen om te bekomen van de agitatie.
    Hoogachtend,
    Juffrouw Mathilde, die trouwens dadelijk na het lezen van het artikel een mail naar De Morgen heeft gestuurd maar geen antwoord heeft gekregen

  4. ministerie van agitatie permalink
    27 december 2009 01:34

    Naar aanleiding van een recent stuk van Douglas De Coninck, heb ik mezelf wat verdiept in De Morgen. Dat kwam omdat ik zowel het onderwerp van het artikel als de aangehaalde bron relatief goed heb gekend. Het ging om de zogenaamde ontmaskering van een pion van de Militaire Veiligheid die in de krant met naam en toenaam en foto aan de schandpaal wordt genageld. Ik schrok daar een beetje van en ging dus op zoek naar het zonder twijfel staalharde bewijs dat de journalist naar voor zou schuiven.
    Ik was er aan voor de moeite aangezien zijn bron in hoofdzaak Mevrouw Anja Hermans betrof, de voormalige ALF-activiste. Douglas De Coninck presenteert haar – en het boekje dat over haar verscheen – als betrouwbare bron, maar uit ervaring weet ik dat dat niet echt verstandig is.
    Derhalve heb ik wat zaken opgezocht en ik vond bijvoorbeeld het volgende. Het komt uit een artikel over de werking van de Raad voor Journalistiek en dus over de journalistieke deontologie in het algemeen en die van Douglas De Coninck in het bijzonder.

    “We zien dat Het Laatste Nieuws de meeste klachten ontving, maar de krant wordt op de voet gevolgd door De Morgen. Deze laatste heeft bovendien het hoogste aantal gegronde klachten. Beide kranten zijn samen goed voor een kleine 40% van de klachten. Mogen we ons daardoor de vraag stellen dat men het bij de Persgroep, waartoe beide kranten behoren, niet zo hoog op heeft met de journalistieke deontologie?

    Het grote aantal klachten tegen De Morgen heeft bovendien vooral betrekking op één journalist, Douglas De Coninck. Van de 16 klachten tegen De Morgen, neemt hij er 9 voor zijn rekening, waarvan er 7 gegrond werden verklaard. Bovendien kreeg ook Humo een klacht voor een artikel van De Coninck en ook die werd gegrond verklaard. Hij neemt daarmee 12% van alle klachten voor zijn rekening.”

    Who needs enemies with friends like that?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s