Spinal Graphix – Epiloog

Uit mijn verleden als graficus heb ik eigenlijk maar twee dingen overgehouden: een liefde voor typografie die helemaal niet gepaard gaat met enige aanleg ervoor, en een warme sympathie voor grafici. Die hebben het niet onder de markt sinds ongeveer iedere sukkel die over Comic Sans en een gekraakte versie van Photoshop beschikt, zichzelf een miskend grafisch talent vindt. Heden ten dage zijn het er flink wat.Lees meer »

Advertenties

Denkwerk oud papier

In een sportieve daad belde de sympathieke Filip Rogiers naar onze redactie, na een tamelijk prikkelige uitzending over zijn ruwe omgang met frêle uitdrukkingen. Rogiers noemde ons aan de telefoon inhoudelijk sterk, toonaangevend en werkelijk belangwekkend. Waar komen zo’n vleiende woorden vandaan? Rogiers is in de war, zoveel is duidelijk. Die vakantie komt er maar net op tijd.

Nu wil het toeval dat wij het goed menen met Filip Rogiers, en overigens ook met de rest van de redactie van De Morgen, of met de rest van wat vroeger de redactie van De Morgen was. Daarom vinden wij dat hij op vakantie eerst en vooral goed moet uitrusten, en zich dan de vraag moet stellen: wil ik nog wel terug naar De Morgen?

Lees meer »

Nullen in de journalistiek

Altijd fijn, berichten van een persagentschap. Die smijt je zo op de website, als krant. Nog fijner is het subtiel variabiliseren van zulke berichten, opdat de krant er dan toch prat op kan gaan ‘eigen’ nieuws te brengen.

Neem nu het bericht dat de crisis de economie wereldwijd al 8,4 biljoen euro heeft gekost. Dat komt aan op een krantenredactie, bijvoorbeeld die van De Morgen. Wat doet die daarmee? Ze plaatst enkele tussentitels en neemt het bericht voor de rest redelijk sec over. Prima. De inleiding luidt dan:

Lees meer »

Ontsnapt aan de chat

Af en toe organiseert De Standaard een chatbox, waarop lezers vragen kunnen stellen aan specialisten. Dat kan als een goed idee klinken, maar alleen voor wie nog nooit de reacties van de lezers op DS online bekeken heeft. Wij meldden al eerder dat dit soort chatdebatten weinig zinnigs oplevert. Door zo’n onbenullig argument laat De Standaard zich natuurlijk niet tegenhouden en zodoende kon u vandaag tussen 12u en 13u genieten van het evenement met de belachelijke naam ‘ontsnappingschat’.

Ik schrokte vandaag tussen 12u en 13u mijn lunch naar binnen en wierp me toen snel weer op de majestueuze bergketen van werk waaronder op mijn bescheiden bureautje kreunde. 95% van mijn collega’s heeft zijn vakantie op hetzelfde moment opgenomen, onze afdeling is bijgevolg momenteel licht onderbemand. Ik weet op vrijdag tussen 12u en 13u dus wel wat gedaan, ik moet een sputterende economie draaiende helpen houden. Mijn collega’s liggen, luidruchtig pinacolada’s slurpend, aan een zwembad bruin te bakken. Zij weten ook wel beter dan zich met chatboxen in te laten. Wie heeft er eigenlijk tijd voor die onzin?

Het antwoord is eenvoudig: werklozen, bejaarden en, onvermijdelijk in juli of augustus, leerkrachten. Deze sociologische analyse leert ons veel over het chatdebat, en biedt tevens een interessant perspectief op de lezersreacties op DS online. Maar dit is een hoopgevend signaal: wie geen bijdrage levert aan onze maatschappij, kan altijd nog een bijdrage leveren aan De Standaard.

Laat ons hopen dat Koen DL geen leerkracht is.
Laat ons hopen dat Koen BL geen leerkracht is.

Mia komt op dreef

Het zijn drukke dagen geweest voor de Vlaamse intellectuelen. Op twee dagen tijd kreeg ik wel drie stukjes te verwerken waarin een moedig auteur me waarschuwde voor het gevaar dat mijn cultuur bedreigt: de islam! Meestal amuseert dat me wel; de auteurs achten zich vaak de enige profeet die een waanzinnig zijn ondergang tegemoet galopperend mensdom tot rede en stilstand kan brengen. Ho, waanzinnig galopperend mensdom, komt tot Inzicht! Dat heeft iets poëtisch, vind ik. Maar toevallig heb ik een drukke week op gehad — sommige collega’s vertrokken met een c4, anderen met vakantie — en dan werken zo’n stukjes eigenlijk gewoon op mijn zenuwen.

Lees meer »

Dienstmededeling aangaande Wikipedia

Tot nu was het gebruik van de Winkler Prins, de Encyclopaedia Britannica en de Larousse Illustré vooral aan te raden omdat zulks getuigde van een zekere klasse, stijl en stand. Sinds kort is het echter geen kwestie van savoir-vivre meer om Wikipedia links te laten liggen, maar een handelingswijze die wetenschappelijk te beargumenteren is.

Wie immers, zou een encyclopedie enige betrouwbaarheid toedichten, wanneer die encyclopedie Radio Plasky als bron vernoemt?

Minder betrouwbaar dan de huisarts van Michael Jackson

Deze dienstmededeling is enerzijds gericht aan de naïeve luisteraar die soms zijn heil en kennis bij Wikipedia zoekt: zeg alsnog ‘ja’ tegen de colporteur die u een encyclopedie in zevenentwintig delen wil aansmeren.

Anderzijds spreekt zij tot de tot incompetentie neigende sukkels die het bewuste item op Wikipedia voortdurend herschrijven: doe eens een bronnenonderzoek.

Blinde journalistiek

Eerlijk gezegd begint het een beetje vermoeiend te worden om De Morgen te lezen. De fouten, slordigheden en regelrechte idiotieën zijn amper nog bij te houden. Het scherpt de kritische zin aan, dat is waar, maar echt iets bijleren doe je niet.

Zaterdag gaf Maarten Rabaey commentaar bij de kledij van Obama en Biden op de zogenaamde ‘biertop’. Hilarisch en treurig tegelijkertijd:

Lees meer »