Leve de sport, leve de kunsten

There really is no such thing as Art. There are only artists.

De openingswoorden van het standaardwerk van E.H. Gombrich gelden niet enkel voor de gemiddelde Picasso of Van Gogh, ze gaan ook op voor onversneden woordkunstenaars als José De Cauwer en Christophe Vandegoor, die beslagen en enthousiast de Tour de France verslaan op Radio 1.

Is hun uitleg meestal duidelijk en zelfs meeslepend, soms worden ze, zoals elke sportcommentator, lyrisch. Dan voelen ze zich geenszins te beroerd om subtiele verwijzingen naar collega-kunstenaars in hun commentaar te smokkelen en tegelijk de obligate bruggetjes naar het volgende nummer in het oog te houden. Dat gaat als volgt:

– Ik vind het zelf een mooie vergelijking: Cavendish is eigenlijk Ciske De Rat.

– En toch gaan we niet ‘Ik voel me zo verdomd alleen’ draaien.

– Neen, want als je wint, heb je vrienden.

Ook de beeldende kunsten hebben voor De Cauwer en Vandegoor geen geheimen. Al hechten ze natuurlijk wel aan een basiskenmerk van de betere lyriek, onverstaanbaarheid.

– Cavendish is als een Picasso of een Van Gogh: het is makkelijk ze na te maken, maar niemand die het doet.

Naast een Medaille ter Memorie van Miserabele Metaforen verdienen de twee heren hiermee vooral de lof van onze kunstredactie. Het is niet iedereen gegeven schilders grijpbaar te maken voor een publiek dat hoofdzakelijk geïnteresseerd is in de schaafwonden en verloren seconden van gewaxte mannen.

Advertenties

5 gedachtes over “Leve de sport, leve de kunsten

  1. Gisteren een nieuw hoogtepunt van Mr. Wuyts : de Sagrada Familia toegeschreven aan de Spaans architect GAUDA !
    Blijven kijken, er komt ongetwijfeld nog meer van dit lekkers…

  2. Op ons laatste theekransje sprak Geert Jan Jansen andere taal. Volgens hem was het erg moeilijk om Picasso na te maken, maar deed hij het toch.

  3. De heer Wuyts rijdt dan ook rond met een Auda A4… Hij was vroeger een fervente fan van Nikki Laudi. En zijn favoriete kaas is die jonge van Goudi.

  4. Ik was eigenlijk redelijk geërgerd en lichtjes geshokeerd toen ik zaterdag jl. de conversatie volgde op radio1 tussen De Cauwere en ? over ‘Robert(a)’ Miller en homo’s in het wielermilieu.
    Of was dit échte wielrennershumor?

  5. Ook gehoord. Net niet het begin van Eddie Murphy’s Delirious, maar inderdaad ronduit schaamtelijke cafépraat over ‘die mannen’ of ‘dat slag mannen’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s