Skip to content

Romancier van beroep

3 juni 2009

Wanneer ik bij gelegenheid kuier door het Italiaanse land, waarvan mijn vrouw afkomstig is, bedenk ik wel eens dat Paul Baeten Gronda ergens bovenaan mijn lijst van meest ergerlijke auteurs staat. Overigens is ook Dante afkomstig uit Italië, net als Silvio Berlusconi. De geliefde schrijver Mario Benedetti komt dan weer uit Uruguay, wat je op basis van zijn naam niet meteen zou vermoeden. Maar Benedetti is dood. Net als Dante.

Ik heb trouwens geen vrouw, laat staan een Italiaanse. Italië is een land waar ik nog nooit ben geweest maar waar ik zeker ooit voet aan wal zal zetten, al is het maar voor de Italiaanse vrouwen en de Vespa’s. Ook met lijstjes, zoals eentje met meest ergerlijke auteurs, heb ik niets te maken. Dat is eerder iets voor schrijvers als Paul Baeten Gronda.

Want dat staat wel als een paal boven water (Ik zou zeggen ‘paul boven water’, maar met zulke grapjes kan mijn redacteur niet lachen. En gelijk heeft hij, want redacteurs hebben altijd gelijk. Zeker de mijne.). Paul Baeten Gronda is een hoogst ergerlijke auteur, alleen al omdat hij in staat zou zijn deze drie alinea’s in alle sérieux te schrijven om dan te zeggen “Paul, dat heb je flink gedaan. Je vrouw zal fier zijn op jou.” En dat nog te schrijven ook, bij wijze van fijne afsluiter.

Er zijn genoeg andere redenen om Baeten Gronda overschat te vinden. De belangrijkste is dat ik zijn debuut Nemen wij dan samen afscheid van de liefde heb gelezen, een aardige stijloefening die in hoofdzaak opvalt door een overdaad aan voortijdige pointes. Maar geen goed boek.

Amper minder belangrijk is de idolatrie van Yves Desmet. Literatuurliefhebbers weten al langer dat er een verdacht geurtje waart rond alles wat van Desmet in hoogsteigen persoon een tweetal pagina’s in Zeno of Uitgelezen krijgt toebedeeld. Het wordt nog erger als je weet dat de voormalige hoofdredacteur Paul Baeten Gronda op basis van enkele zinnen per se bij De Morgen wilde. Aanvankelijk met de ‘Heerser van de week’, wat helaas nog klein bier bleek met Baeten Gronda’s huidige speeltuin, de origineel betitelde rubriek ‘iletteren’.

Het onding, gebaseerd op een flutconcept, is een verzameling van losse eindjes, saaie opsommingen en vervelende herhalingen en de auteur denkt dat goed te maken door uitentreuren zichzelf met een ironisch toontje op te voeren. Bovendien is de wekelijkse inleiding belachelijk, de begeleidende foto steevast lelijk en werd de iPhone die eromheen staat al vier keer van uitzicht veranderd. Het enige pluspunt is dat tegenwoordig op efficiënte wijze de gevolgen van de decimering van de eindredactie worden geïllustreerd, zoals vandaag onder andere hiermee:

(…) en tenslotte raad Laura nog Misschien wisten zij alles van Toon Tellegen aan, kwestie van het lekker Hollands te houden.

Twee schrijffouten en de dwaze aanname dat wat Tellegen schrijft ‘lekker Hollands’ is. In een halve zin.

Een mens zou voor minder naar Italië migreren.

Advertenties
2 reacties leave one →
  1. jan permalink
    4 juni 2009 22:26

    Alweer een nagel op de kop.
    Waarvoor dank, waarde Maurice. (Of moet ik ‘mijnheer Plasky’ zeggen?)

  2. 4 juni 2009 22:57

    U kan volstaan met de voornaam zolang u die laat voorafgaan door een adjectief als ‘waarde’, beste Jan. Of moet ik ‘jan’ zeggen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s