Volwassen worden

Ik heb altijd vast geloofd dat studentikoze dronkenschap een finale en beslissende fase is in het emancipatieproces van een mens. Pas als je ouders beseffen dat jij er vrijwillig voor kiest om elk nacht met prikkende ogen en een rauwe keel voor de wc-pot te knielen, en dat zij daar niets aan kunnen doen, kunnen ze je loslaten. Daarin worden ze geholpen doordat jij je zelfstandigheid bewijst: je kuist je eigen smeerboel op en klaagt niet over een daverende kater. Niet tegen je ouders.

Eenmaal je ouders dan het advies ‘niet teveel drinken hé’ achterwege laten, kan jij dan ook het teveel drinken achterwege laten. Zo gaat het meestal en als het niet zo gaat is dat niet zelden een pijnlijk en vernederend schouwspel.

Gisterenavond bijvoorbeeld, zag ik een jongeman met veel moeite tegen een paal leunen aan mijn tramhalte. Aan de pet met lange klep herkende ik de student. Onder hem lag een plas zurige speeksel, kenmerk van een maag die niets meer heeft om uit te kotsen maar niet kan stoppen met braken. Daar staat iemand volwassen te worden, dacht ik.

Tot hij op mij kwam afgestrompeld.

“Je dois appeler ma mère,” probeerde hij te articuleren, “je suis complètement bouré.”
Ik beaamde dat hij er inderdaad complètement bouré uitzag.
“Je dois appeler ma mère,” herhaalde hij.

Ik knikte vriendelijk dat dat een goede optie leek. Toen pas vroeg hij mijn gsm, die ik hem leende. Het intoetsen van het nummer duurde langer dan het gesprek zelf. Ik veronderstelde dat hij iemand anders zou bellen, maar het moederlijk argument gebruikte om mij van zijn onschuldige bedoelingen te overtuigen. Maar hij zei werkelijk “maman” in mijn gsm.

En nog voor mijn tram er was, zag ik een dame van middelbare leeftijd het plein opmarcheren. Ze greep haar stomdronken zoon krachtdadig bij de arm en wandelde met een voor hem te fikse tred naar haar wagen. Ondertussen kafferde ze hem uit; de zoon kon enkel knikken en proberen niet te struikelen.

Ik dacht hierover na. Ik heb als student veel gênante dingen gedaan met een stuk in mijn kraag. De gênantste wellicht herinner ik me niet meer, omdat black-outs één van de genadige kanten alcohol is. Maar ik weet wel zeker dat ik me nooit zo heb vernederd dat ik mijn moeder opbelde om me te komen halen, om dat ik te dronken was om nog op mijn voeten te staan.

Twee andere onbekenden stonden naast mij op de tram te wachten. Ook zij keken de ongelukkige student na. Toen grijnsden wij naar mekaar. Zij hadden hun dronken problemen ook anders opgelost, vroeger.

Advertenties

2 gedachtes over “Volwassen worden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s