De analytische kracht van Paul Geudens

Ik lees de Gazet van Antwerpen nooit. Mijn instinct vertelt me dat dat overbodig is en thans krijgt mijn instinct gelijk. De commentaarschrijver van de Gazet van Antwerpen, Paul Geudens, schrijft in het jongste nummer van De Journalist namelijk zijn analyse van de berichtgeving in communautaire sfeer en dat is een bijzonder droeve aangelegenheid. Het begint zo:

Communautair verhaal doet sommigen grenzen overschrijden

Gaat de pers in het politiek-communautaire verhaal haar boekje te buiten? Zijn we te weinig afstandelijk en teveel gefocust op de eigen gemeenschap? En verschillen de Vlaamse en de Franstalige media van elkaar wat dit betreft?

Dat is de inleiding, alles lijkt nog onder controle. Maar dan stelt Geudens stelt zichzelf vier andere vragen en legt in zijn antwoorden een opmerkelijk gebrek aan originaliteit en denkvermogen aan de dag. Ons vermoeden is dat hij de cursus deontologie uit het eerste jaar journalistiek heeft gecopypasted.

Is de pers neutraal?
Natuurlijk niet. Voor zover honderd procent neutraliteit en objectiviteit al bestaan.

Moet de pers neutraal zijn?
In de berichtgeving moeten minstens neutraliteit en objectiviteit worden betracht. Uit commentaarstukken mag en moet dan weer een duidelijk mening blijken.

Is alles dan toegelaten?
Neen. De journalistieke deontologie verplicht ons om de lezer, de kijker, de luisteraar zo volledig mogelijk te informeren. Dat houdt in dat we van elke medaille de keerzijde laten zien.

Gaan we uit de bocht?
Iedereen maakt fouten en uitschuivers.

Conclusie
Politici en journalisten leven niet in een ivoren toren. Ze mogen, moeten luisteren naar de gevoelens die aanwezig zijn in een samenleving.

Zelden hebben wij het lauwer, flauwer en nietszeggender gelezen. Als dit als lezersbrief arriveert bij de Gazet van Antwerpen, laat Geudens het niet publiceren. De rest van de conclusie geef ik u ook nog graag mee, probeer er de antwoorden op de vragen uit de inleiding in te vinden.

Dat er in Vlaanderen een groeiende vraag is naar meer autonomie, blijkt zowel uit de partijporgramma’s als uit de nieuwsberichten- en duiding. Dat in Franstalig België een verlatingsangst heerst resulteert terecht in meer media-aandacht voor communautaire verschillen. Maar er zijn grenzen. En die zijn het jongste jaar een paar keer spectaculair overschreden.

Die vijf zinnen zijn de hele conclusie. Maar waar liggen de grenzen, Geudens, en waarom daar? Waar zijn ze overschreden en door wie? Verschillen Vlamingen en Franstaligen hierin? Hoe komt dat dan? Is dat problematisch? Op geen enkele vraag krijg je ook maar het begin van antwoord.

En die slappe brei van clichés, onmogelijk een analyse te noemen, staat dus in het maandblad van de Vlaamse Vereniging van Journalisten. Pol Deltour mag er trots op zijn. Radio Plasky heeft al geprobeerd zijn abonnement op te zeggen, maar Lisbeth Moons heeft ons laten weten dat die gunst principieel niet kan worden verleend, omdat De Journalist dan binnen de kortste keren zonder abonnees zou zitten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s