Een stagiair op de radio

LOG 080523 12:45

In het redactielokaal zit Emile met de handen in het haar. Er ligt een chaotische stapel tijdschriften en kranten voor hem, die hij maniakaal doorbladert. Af en toe maakt hij haastige notities in drie verschillende notitieboekjes met drie verschillende kleuren balpen.
Op de sofa ligt Max, met op zijn buik vijf bakjes aardbeien. Hij proeft ze bedachtzaam en maakt af en toe een aantekening.
De deur vliegt met een klap open en Auguste valt met veel lawaai binnen.

Auguste: “Mannekes, ik heb klachten! En niet van de minste!”
Max: “Rustig, Auguste. Ik ben nog volop aardbeien aan het verteren.”
Emile: “Rustig? Ik zit hier totaal onder de stress!”
Auguste: “Spijsverterings- en stressproblemen pakken we straks aan. Eerst de klachten: jullie zenden amper nog uit!”
Max: “Dat klopt.”
Auguste: “Vriendekes, daarvoor betaal ik toch geen zendvergunning?”
Emile: “Ge betaalt helemaal geen zendvergunning, Auguste.”
Auguste: “Waarom zou ik een zendvergunning betalen als jullie zo weinig uitzenden?”

Slagvaardig tovert Auguste een fles schweppes tevoorschijn. Verbaasd kijken Emile en Max hem aan, maar dra volgt een fles gin, een citroen en diepvriesbakje met ijsblokjes.

Auguste: “Het is ver gekomen als alcohol jullie tongen losser moet maken. Spreek op, broers, waarom zenden jullie niet vaker uit?”
Max: “Ik ben bezig met een langetermijnproject over luxeromantiek. Eergisteren heb ik champagnes geproefd, vandaag doe ik de aardbeien. Zo ben ik elke dag bezig, ook al zend ik niet uit.”
Auguste: “Elke dag? En gisteren dan?”
Max: “Gisteren kwam ik bij van het champagneproeven.”
Auguste: “En gij, Emile?”
Emile: “Ik word zot! Ik heb geen tijd! Ik moet én mijn opzeg nog uitdoen én solliciteren én mijn tijdschriften gelezen krijgen én radio maken! Ik probeer nu allevier tegelijk te doen, maar ’t is niet simpel.”
Max: “Eigenlijk is het wel simpel. Wij zijn overwerkt.”
Auguste: “Wat? De grootste twee luiaards van het noordelijk halfrond noemen zichzelf overwerkt?”
Emile: “Volgens mij hebben we extra personeel nodig. Tegenwoordig schijnt ge zelfs de Story te moeten lezen. Dat kunnen wij niet meer aan.”

Auguste slaat zijn gin-tonic in slok achterover en kijk zijn twee broers verbouwereerd en onthutst aan. Hij schenkt opnieuw in, slaat opnieuw achterover en kijkt hij nog steeds verbouwereerd en onthutst aan, maar iets minder scherp.

Auguste: “Waar denken jullie trouwens een nieuwe medewerker te halen?”
Emile: “Ik heb onze neef al eens gepolst. Die ziet dat wel zitten.”
Auguste: “Wat? De neef? Maar die woont op het platteland. Dat is een klein praktisch probleem, want hij geraakt niet in onze studio. En het is een enorm moreel probleem!”
Max: “Hij heeft een minnares in de stad. Ze woont hier niet zo ver vandaan en in september trekt hij bij haar in.”
Emile: “Ik heb hem beloofd dat hij tot dan wel stage mag lopen.”
Auguste: “Dat is hier allemaal al over mijn hoofd geregeld, merk ik. Dan regelen jullie de verloning ook maar zelf!”
Emile: “De verloning voor een stagiair krijgen wij wel in orde.”
Max: “Bedoelt ge dat Radio Plasky haar medewerkers betaalt, Auguste?”
Auguste: “Nee, ik bedoel, ja, ik bedoel… och, zeg, mannekes, zwijg en drink nog een glas!”

De drie broers zitten, zwijgen en drinken. Als zijn glas leeg is, durft Emile terug spreken.

Emile: “Probeer het positief te zien, Auguste. Er zullen meer uitzendingen zijn.”
Auguste: “Ja, als daar de luistercijfers maar weer niet van gaan stijgen.”
Max: “Met onze neef van het platteland? Geen enkele kans toe.”

Advertenties

Een gedachte over “Een stagiair op de radio

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s