Ter zake, TerZake

Net nog lazen wij in De Standaard dat Jan Stevens, de netmanager van Canvas, tevreden is over de hervorming van zijn zender. En verdomd, het is niet van onze gewoonte, maar we gaven hem gelijk. Zelfs het hervormde TerZake doet het niet eens zo slecht, dachten wij.

Dáchten wij dus, tot wij gisteren de nachtelijke herhaling van TerZake bekeken, met Katleen Cools en Emmanuel Rottey. Rottey zal nooit onze favoriete reporter worden. Hij doet te hard zijn best een ernstige, kritische journalist te zijn en misschien zou hij daar ook in slagen als hij ernstige, kritische vragen kon bedenken. Dat Bram Vermeulen vanuit Zuid-Afrika wat interessants te melden had, was eerder ondanks dan dankzij Rottey.

Net toen mijn broer en ik dachten dat we wel aan onze dagelijkse-ergernislimiet zaten, kwamen Cools & Rottey met een item over Eurosong op de proppen. Het mocht alleen zo niet heten en daarom ging het over ‘turbofolk’, de in de Balkan erg populaire zigeunermuziek. Kijk en huiver, dit is de verschrikkelijkste reportage die Stefan Blommaert ooit heeft gemaakt.

Milosevic’ nationalistische propaganda wordt opgevoerd om de heropleving van folk in de jaren ’90 te verklaren, maar tegelijk beweert een andere spreker dat de muziek de Balkan verenigt. TerZake stelt dat turbofolk internationaal steeds meer doorbreekt, maar toont ook jongeren die luisteren naar westerse muziek en zo willen tonen hoe internationaal georiënteerd ze zijn. Blommaert staat er geen moment bij stil en interviewt zorgeloos verder.

Wat is het verschil tussen zigeunermuziek en andere Balkanmuziek? Welke invloed heeft of had ene op de andere? En waarom zou Milosevic zigeuenermuziek gebruiken om Servische gevoelens aan te wakkeren? Als de muziek onder hem opleefde, waarom is ze dan in de hele Balkan populair? Waarom zijn die Balkanezen zo dol op zigeunermuziek, terwijl ze de pest hebben aan zigeuners zelf? Geen van die vragen werd gesteld, laat staan dat we er een antwoord op kregen.

Wat kregen we wel? Een zweterige caféuitbater die geen bal van muziek wist, alleen dat er poen mee te scheppen viel. Een stukje tv-programma waarvan het succes eerder in het vrouwelijk vlees dan in de muziek gezocht mocht worden. Een verlopen popdiva en zweterige discotheekjongeren die blij waren voor de camera te mogen spreken.

Er werd met een kwinkslag afgesloten, dat moet ik u al niet meer vertellen. Dat TerZake een minder ernstig onderwerp aansnijdt is geen probleem, maar ze moeten er op de VRT daarom hun beroepsernst er niet voor verliezen.

Advertenties

Een gedachte over “Ter zake, TerZake

  1. Dan mogen we al van geluk spreken dat er nog niet extra bovenop een passend “achtergrondmuziekske” gezet werd van Dom za vesanje (die originele titel heb ik even moeten googelen) van Kusturica (ja daar hadden ze het zelfs even over) wnat dat zou wel heel goed gevonden geweest zijn en een reportage zonder ondersteunende muziek dàt kan toch ook niet meer. Gelukkig zat er vanzelf muziek in deze reportage.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s