Het is ook nieuws als de VRT het brengt

Een tijdje geleden had Radio Plasky een goed beluisterde uitzending over de al dan niet bestaande banden tussen de VRT en Corelio, de uitgever van De Standaard.

Intussen lees ik op de blog van Evert Van Wijk, overgenomen op mediakritiek.be, een stuk dat in dezelfde richting wijst. Boeken van journalisten van beide media krijgen een podium bij mekaar, ook in de nieuwsafdeling.

Het bevestigt de vaststelling dat er ‘iets’ is tussen de VRT en De Standaard. Bij de vorige suggestie dat dat ‘iets’ zakelijke belangen waren, plaatsten luisteraars kritische vraagtekens. Luisteraar Knotwilg stelde bijvoorbeeld:

Dergelijke bioneurologische ordening van de chaos is vaker aan het werk dan bewuste sturing met een bepaald oogmerk. Achteraf wordt het eerste vaak als het tweede geïnterpreteerd.

Mij lijkt die bioneurologische ordening in deze wel erg sterk, maar eigenlijk doet dat niet eens ter zake. Of de VRT en Corelio zo goed opschieten omdat ze participeren in mekaars bedrijven, omdat hun bestuurders bioneuroten zijn of omdat hun CEO’s bij dezelfde badmintonclub een pluimpje slaan, speelt geen rol.

Ik constateer dat er een invloed is op de verslaggeving, en die invloed, waar ze haar oorsprong ook vindt, zou er niet mogen zijn. Strikt gesproken interesseert de rest me niet. Desalnietemin vraag ik meer tekst en uitleg aan mijn luisteraars, vooral aan Aida en Knotwilg, die blijkbaar nog wel wat zinnigs te verkondigen hadden over dat thema.

Ziehier jullie huiswerk voor deze uitzending:
1. Waar komt de goede band tussen de VRT en De Standaard vandaan?
2a. Is die band schadelijk?
2b. Zo ja, wat valt er aan te doen?

Lees steeds de vraag goed voor je antwoordt. Veel succes!

De tsjeven van De Morgen

Ze zijn bij De Morgen hun ideologische lijn helemaal kwijtgeraakt. Geen ramp; dat het geen socialisten meer zijn, betreurt niemand. De SP.A nog het minst van al, wellicht. Maar dat het tsjeven zijn geworden, daar zat ook niemand op te wachten. De CD&V nog het minst van al, denk ik.

Op 15/04 nam De Morgen een economisch stukje uit De Tijd over, over parallelle handel in medicijnen. Niets aan de hand, de beide kranten hebben daar een overeenkomst over. De redactie van De Morgen verbetert zo’n artikel dan een beetje, want lezers van De Morgen kunnen een artikel uit De Tijd natuurlijk niet zomaar begrijpen. Er wordt dus stevig in gesnoeid, maar soms worden er gek genoeg ook dingen toegevoegd. Vergelijk even de openingsparagrafen met mekaar. Die gaan als volgt,
in De Tijd:

— (tijd) – Pfizer, Janssen-Cilag, Bayer en een rist andere farmamultinationals hebben een belangrijke veldslag gewonnen tegen de parallelle handel in medicijnen. De Raad voor Mededinging besliste dat ze niet verplicht zijn te leveren aan het Aarschotse bedrijf Bofar, een van de grotere Belgische schakels in de parallelle geneesmiddelenhandel.

en in De Morgen:

BRUSSEL l De farmasector heeft een belangrijke veldslag gewonnen tegen de verfoeide parallelle handel in medicijnen. De Raad voor Mededingingen oordeelde dat negen farmamultinationals niet verplicht zijn te leveren aan de Aarschotse geneesmiddelengroothandel Bofar, een belangrijke Belgische schakel in de controversiële parallelle handel.

Quasi identiek, maar bij De Morgen vond iemand het nodig zijn weerzin voor parallelle handel te laten blijken middels de woorden ‘verfoeide’ en ‘controversiële’. Wat is het probleem met parallelle handel?
Parallelle handelaars zoals Bofar zien dat de prijzen voor geneesmiddelen niet overal in Europa hetzelfde zijn. Als medicijn X goedkoper is in land A dan in B, kopen zij het aan in A en verpatsen het weer in B, waarbij hij het prijsverschil als winst kan opstrijken.
Handig bekeken, maar het is de producent van X een doorn in het oog, want die vindt dat de parallelle handelaar een deel van zijn markt inpikt. Daarom levert hij dus liever niet aan de parallelle handelaar.

Eigenlijk maakt de parallelle handelaar winst door marktimperfecties uit te buiten, en niet door zelf een product of een dienst aan te bieden. Afkeer daarvan past in een eeuwenoude christelijke traditie dat je niet ‘zomaar’ geld mag verdienen; denk aan het middeleeuwse renteverbod voor christelijke handelaars.

Als middeleeuwse christen kan je dus tegen parallelle handel zijn. Als socialist, of wat dat betreft als liberaal, unionist of dedeckeriaan, is dat niet nodig. Wat maakt het uit of dat geld in de zakken van een farmamultinational of van een parallelle handelaar verdwijnt? Dus waarom zou je subjectieve adjectieven gaan binnensmokkelen in een correct en objectief artikel?

Het artikel heeft geen auteur, er is alleen de bronvermelding ‘Mediafin’ op de website. De journalist bij De Tijd, David Adriaen, zal blij zijn dat zijn artikel zo ‘verbeterd’ werd.

In woord én beeld!

Nieuwe hoogtepunten op de beeldredactie van Het Laatste Nieuws! Na pijltjes die niets concreets aanwijzen (klik!) en slachtoffers die voor de gemakkelijkheid van de lezer op een achtergrond worden gezet die beter past bij het artikel (klik!) en dies meer, lazen we dinsdag een heel nieuwe techniek toegepast: het in beeld brengen van een woordgrap:

Waarlijk een heel vat vol nieuwe uitdagingen! Radio Plasky juicht dit initiatief alvast toe, en moedigt alle creatievelingen aan om ook zelf aan de slag te gaan. Wat dacht u van “de aap komt uit de mouw”, “valt voor”, of “vist achter het net”? Wij kijken uit naar uw exploten.

Nieuwe zakelijkheid

Groot was mijn verbazing, maar groter nog mijn vreugde, toen ik deze ochtend een nieuwe tube tandpasta aansloeg. Uit de tube kwam deze keer geen amalgaam van vrolijke kleurtjes en kleurige glitters in glitterende motiefjes, maar een gave, witte pasta.

Iedereen weet al lang dat je voor extra zeemineralen die je tandglazuur tot twaalf uur langer beschermen, geen speciale blauwfluorescerende gel in streepjes moet draaien. Je kan je afvragen waarom dat dan eigenlijk gebeurde. Dat deed mijn tandpastafabrikant blijkbaar ook en dus heeft hij besloten komaf te maken met kinderachtige tubes voor volwassen mensen.

Nieuwe zakelijkheid in tandpastadesign. Dat juich ik toe.

Efficiënt ontwerp

Ontwerpen draait altijd om zoveel mogelijk informatie op zo weinig mogelijk plaats wurmen. Je mag de toeschouwer geen enkele kans geven om aan je boodschap te ontsnappen. Dat hebben ze bij De Morgen goed begrepen.

Hier ziet u drie keer dezelfde boodschap aangekondigd op amper 390*460 pixels. Dat, beste luisteraars, noem ik goed webdesign.

Kristof Hoefkens vs. onze luisteraars

Het is niet voor ons plezier dat wij berichten over Kristof Hoefkens. Ook niet over Andrew Keen, die in de reportage van Tegenlicht niet bepaald een frisse indruk maakte. Maar het betreft hier een dringende zaak.

Luisteraar Eddy kon u al in een eerdere uitzending horen. Hij zei:

Als de oppermarketeer toch luistert, moet hij in de weekendkrant van vandaag Kristof Hoefkens eens flink aan z’n oren trekken. Die heeft een interview met Andrew Keene waarin hij het amateurisme van blogs en Web 2.0 en tutti quanti gestelt. En Kristof laat daarin Keene verwijzen naar de communistische ideologen “Prudent en Marx”. Prudent? Als je het op z’n Frans uitspreekt, en die Franse uitspraak een Engelstalige in de mond legt, dan kun je reconstrueren wat Keen vermoedelijk gezegd moet hebben: nee, niet Prudent, maar Proudhon. Wedden? Waarmee Kristof die Andrew Keen tegelijk gelijk en ongelijk heeft: ja, de amateurs maken ons kapot, en nee, je vindt ze niet alleen op het internet, maar ook in kwaliteitsmedia van oppermarketeers…

Luisteraar Christophe belde naar de redactie. Hij zei:

Vandaag staat er in DS Weekend een uitgebreid interview met ene Andrew Keen. Het hele stuk draait om het gebrek aan kwaliteit van blogs en dergelijke meer, en hoeveel beter kranten toch wel zijn. Leuk voor DS natuurlijk als de geïnterviewde loftuitingen brengt op de krant. Nog mooier wordt het als het stuk zelf de superioriteit van de krant illustreert. In een bepaalde passage gaat het over het gratis downloaden van muziek, waarvan de journalist opmerkt dat het toch een interessant communistisch model is. In Keen zijn repliek daarop verwijst hij naar de denkers “Prudent en Marx”. Een onnozele blogger had hier wellicht geschreven “Proudhon en Marx”, in de dwaze veronderstelling dat Keen verwijst naar de Franse denker aan wie we de uitspraak “eigendom is diefstal” te danken hebben. Niet zo Kristof Hoefkens: hij weet gewoon dat Keen het hier heeft over een of andere obscure marxist. Nee, ik ben nu echt overtuigd: leve de traditionele media!

Ik hoef u hierbij niet in herinnering te brengen dat het precies Kristof Hoefkens was die voor De Standaard in december de Vlaamse blogs de mantel uitveegde, omdat de kwaliteit ondermaats was.