Diploma’s: overschat en overbodig

Mij heeft het flink wat moeite gekost om dat vervloekte diploma binnen te rijven. Ik heb dan ook verstandig besloten in een volstrekt andere branche een baan te vinden, één waar mijn gebrek aan competentie niet zo opvalt. Diploma’s dienen immers om te tonen dat je wat kan en kent. Voor heel wat jobs zijn dat vereisten.

Zo ook voor voetbaltrainers. Voetbaltrainer leek mij altijd meer een uit de hand gelopen hobby dan een beroep, maar het schijnt vorstelijk te verdienen dus is het toch een echte baan. Eén waarvoor je zelfs een diploma nodig hebt.

Tenzij je een supertalent bent! Zoals Enzo Scifo, over wie wij op het internet lezen:

Scifo wordt vaak beschouwd als een van de beste voetballers van zijn generatie. (Knack)

Enzo Scifo wordt beschouwd als één van de meest begaafde Belgische spelers van zijn generatie. (De Morgen & De Standaard).

Als in zoveel media precies hetzelfde verschijnt, zal het wel waar zijn. Maar De Standaard verklapt ons nog meer: de van zijn generatie niet zelden als meest begaafde of zelfs beste speler beschouwde Enzo Scifo heeft helemaal geen trainersdiploma. Gelukkig moet dat, in tijden van EVC’s en EVK’s, geen onoverkomelijk probleem zijn:

De enige hinderpaal is nog dat de ex-Rode Duivel geen pro-license-trainersdiploma heeft. Zodra daar een creatieve oplossing voor is gevonden, wordt hij voorgesteld als opvolger van Marc Brys.

Logisch vind ik dat. Met zo’n diploma bewijs je immers dat je geen verlopen voetbalster bent die na het bankroet van zijn restaurant een nieuwe baan nodig heeft, maar een geschoolde specialist die een club iets kan bijbrengen. En als je als bestuur een competente kerel aanneemt als trainer, wie moet je dan ontslaan als het toch weer misloopt?

Nee, trainersdiploma’s moeten genegeerd worden, da’s duidelijk. Ze dienen nergens toe, en nu moet zo’n club nog creatief de regels gaan omzeilen ook. Wie heeft dat systeem bedacht? Lui zonder diploma, wil ik wedden.

Dolfijnen vs. wereldnieuws 1-0

Het belangrijkste nieuws op HLN.be op donderdag 27 december 2007 om 12.59:

Dolfijnen verslaan duurbetaalde beursanalisten

We gaan even in op dit toch wel erg belangrijk nieuwsfeit:

Een groep dolfijnen van het Dolfinarium in het Nederlandse Harderwijk heeft met zijn ‘beurstips’ voor afgelopen jaar een vijftal duurbetaalde analisten verslagen.

De dolfijnen, die uit een ballenbak willekeurig vijf ballen van bedrijven kozen, scoorden een rendement van ruim 27 procent. De dolfijnen hadden vooral met de keuze van ABN Amro en TomTom een gouden greep.

Volgend jaar nemen analisten het opnieuw op tegen de dolfijnen. Zij wijten het ‘megarendement’ van de dolfijnen aan ‘toeval’.

Voor de liefhebbers de drie volgende berichten op de site:

2) Belg dronk dit jaar gemiddeld één fles champagne

3) Voetbaluil is ‘Man van het Jaar’ in Helsinki

4) Helderziende krijgt bericht van vermoord kind uit Nijvel

Het is maar dat er in de wereld niks belangrijks gebeurt natuurlijk.

Fouten mogen verbeterd worden

Er zijn weinig journalisten die ik zo graag lees als Aukje Van Roessel. Haar politieke analyses in De Groene Amsterdammer zijn meestal om van te smullen: scherp en zeer smakelijk geschreven, met kennis van zaken bovendien. Daarom net, is het zo jammer wat ik deze week moet lezen van haar hand: een interview met de niet zo interessante Martijn Van Dam.

Ik hou zo al niet van de typische Nederlandse (geschreven) interviews. Het zijn vaak impressies van de journalist, met lange stukken citaten van de gesprekspartner. Ik wil, om journalist en politicus te kunnen beoordelen, weten welke specifieke vragen de journalist gesteld heeft en welke specifieke antwoorden dat opleverde. Dit interview gaat dan nog voor de helft over Van Dam zijn persoonlijke beleving van politiek. Dat interesseert me niet, nooit eigenlijk, tenzij misschien van een politicus die op pensioen gaat. Maar goed, dat ligt allemaal aan mij en niet aan Aukje Van Roessel.

Wel echt jammer is dat de geïnterviewde zijn woorden vaak in spreektaal worden weergegeven, wellicht om de sfeer van het gesprek beter te vatten. Het brengt ons in het geval van Van Dam pijnlijke frasen als:

Er is zo’n houding van: van feiten hoeven we ons niets aan te trekken.

En wanneer een spreekfout de titel haalt, wordt het wel erg treurig:

“Ik kijk tegen niemand meer op”

Van Dam bedoelt nauurlijk dat hij naar niemand meer opkijkt, zoals hij enkele zinnen eerder ook correct zei (“Vroeger keek ik op naar bekende mensen of ceo’s van grote bedrijven die miljoenen verdienen”). Merken Van Roessel noch Groene-eindredactie dat op, of vinden ze het te authentiek om het te verbeteren? In beide gevallen: schaamtelijk.

Ik heb gelukkig het vermoeden dat dat interview maar diende om de extra pagina’s van het “dubbeldik kerstnummer” te vullen. Vanaf volgende week laat Aukje die interviews voor wat ze zijn en schrijft ze weer lekker ouderwets Den Haag aan flarden. Hoop ik.

Desinformatie uit onbetrouwbare bron

Ik zou oppassen met dat terreuralarm. Het kan niet anders dan erg ernstig zijn, dat weet ik bijna zeker. Ik beschik namelijk over desinformatie uit zeer onbetrouwbare bron, jawel. U beschikt er overigens ook over.

Jean-Marie Dedecker (LDD), de man die denkt dat zijn pens ‘gezond verstand’ heet, beweert dat er niets aan de hand is. Hij ziet in het terreuralarm een complot van overheden en functionarissen. Welk doel het complot zou dienen is niet helemaal duidelijk, maar dat komt vaker voor bij goede complottheorieën. En omdat hij, ondanks zijn minachting voor verkeerswetten, toch over burgerzin beweert te beschikken, vraagt hij een onderzoek naar het alarm aan. Hij beschikt over bronnen binnen de politie, het is me toch wel wat, en daarom weet hij zeker dat het een grote politieke mediastunt is.

Het doet me denken aan de vorige keer dat Jean-Marie over bronnen beschikte. Toen kende hij de namen van Vlaamse toprenners die doping namen! Ja, hier zouden koppen rollen! U kent het resultaat: enkele bejaarde kermiskoersers opgepakt, geen sprake van toprenners, en Jean-Marie een proces wegens laster en eerroof aan zijn broek van die grote namen. Dat proces verloor hij drie weken geleden.

Wanneer hij nu opnieuw over inside information beschikt, maak ik me dus niet teveel zorgen over het politieke complot achter het terreuralarm. Ook niet over het alarm zelf, ik heb vertrouwen in onze politiediensten.

Radio Plasky doet een klein gokje naar de uitkomst van het onderzoek: twee politiemensen, gefrustreerd door de formaliteiten, hiërarchie en geplogenheden, kloegen net iets te luid en hebben daar al lang spijt van. Case closed.

Een nuttige bevraging

De Standaard grossiert in internetbevragingen. De meesten daarvan zijn treurige getuigen van de enorme verveling die blijkbaar heerst op de webredactie. Ze zijn natuurlijk interactief en dus advertentiewinstgevend. Ook zijn ze volstrekt zinloos en soms bijna belachelijk.

Dat moeten ze daar langzamerhand op de redactie ook zijn gaan beseffen. En om aan het probleem tegemoet te komen, werd de volgende vraag gelanceerd, met het volgende resultaat :

bevraging

Ook deze vraag lijkt volstrekt irrelevant, maar het diepere nut ervan is onbetwistbaar. Dankzij deze gegevens kunnen statistici slim berekenen in welke mate de DS online-pollclickers representatief zijn voor de Belgische bevolking. Goed is dat, vanaf nu kan dus de volle demografische waarde gepuurd worden uit vragen als “Heeft u dit jaar in de bioscoop een Vlaamse film bekeken?”, “Durft u ’s nachts nog geld afhalen?” en “Wat zou u het liefst zien liggen onder de kerstboom?”

Familiefeest

LOG 071225 09:51

In het redactielokaal zijn Emile en Max ijverig aan het werk. Beiden dragen een bontmuts en dikke wanten. Ze ademen wolkjes. De wanten lijken hen slechts weinig te hinderen bij hun activiteiten. Max knipt, hoewel schijnbaar niet met volle goesting, behendig ijsbloemen uit papier. Emile is geconcentreerd aan het breien aan een gifgroene sjaal. Op de achtergrond klinkt de stemmige soundtrack van The Sound of Music.

LOG 071225 10:25

Voor Max ligt een enorme stapel papieren ijsbloemen en een intens gebruikte schaar. Max wrijft over zijn pijnlijke vingers en kijkt naar zijn broer.

Max: “Wat een verschrikkelijk lelijke sjaal maak je daar, Emile.
Emile: “Vind je ‘m niet mooi?”
Max: “De kleur doet pijn aan mijn ogen, de wol ziet er uit alsof het honderd procent kriebelnylon is en je breit hem helemaal scheef. Samengevat: ik vind hem niet mooi.”
Emile: “Oh. Jammer. Nu ja, dan is hij voor Auguste.”

LOG 071225 12:03

Auguste valt het redactielokaal binnen. Onder zijn arm draagt hij een verfomfaaid plastieken kerstboompje en een kartonnen doos waar een snoer kerstverlichting uitbungelt.

Auguste: “Brrr, koud. Is die verwarming nu nog niet gerepareerd? Ik zal er straks eens naar kijken. Maar eerst de redactievergadering, het is alweer half tien gepasseerd. Ik heb hier weer een klacht, mannekes.”
Max: “Waar komen al die klachten eigenlijk vandaan als we geen luisteraars hebben?”
Auguste: “Publieke opinie. De klacht luidt: we zijn te anoniem. En ik zal het duidelijker stellen: Henk De Corte insinueert dat we daarmee Lisbeth Imbo gekwetst hebben!”
Max: “Da’s gelogen. Ik zou nooit een vrouw kwetsen.”
Emile: “Dat was tijdens mijn uitzending. Is het mens van suiker of zo?”
Max: “Bruut! Nu kwetst ge haar weer!”
Auguste: “Rustig, heren! Op mijn redactievergaderingen roept niemand, of ik moest het zelf zijn.”

Uit zijn doos haalt Auguste een fles jonge jenever en drie limonadeglazen, die hij tot aan de rand volschenkt. Max ziet er verontwaardigd uit, Emile breit onverstoord verder aan het gedrocht van een sjaal.

Auguste: “Schol. Toch erg dat eens mens zich zo moet warm houden, met die kapotte verwarming. Goed, Emile, wat is uw gedacht?”
Emile: “Wie zichzelf goed genoeg vindt om stukken op het web te publiceren, moet tegen kritiek kunnen.”
Max: “Ja, maar anoniem. Anonieme kritiek kwetst het meest, dat weet iedereen.”
Auguste: “Doe niet belachelijk, Max. Als Imbo ons persoonlijk zou kennen, zou de kritiek dan minder hard zijn?
Emile: “Hij zou juist harder aankomen. Zoals die van Henk zelf.”
Max: “Onzin, jullie weten niets van vrouwen. Ik verbied je nog iets over Lisbeth te zeggen in de ether.”
Emile: “Dat was ik zo al niet van plan.”
Auguste: “Dan beschouw ik dit punt en daarmee de vergadering als gesloten. Over naar échte problemen: die vervloekte radiator!”

Auguste vult ieders glas opnieuw en loopt dan met het zijne naar de radiator, waar een korstje rijp op ligt. Hij wandelt wat op en neer, bekijkt het toestel vanuit verschillende hoeken met inspecterende blik en bromt af en toe.

Auguste: “In deze koude kan ik niet werken. Er zal een overbetaalde loodgieter aan te pas moeten komen.”
Emile: “Misschien helpt het als je deze sjaal omdoet? Hij is net af.”
Auguste: “Wat, dat monster? Ik vries nog liever dood.”
Emile: “Oh. Jammer. Nu ja, dan is hij voor Eugène.”

Max staat op van de tafel en veegt al zijn ijsbloemen bij mekaar. Met een vastberaden gezicht grijpt hij het kerstboompje en de fles jenever. Papieren bloemen en kerstboompje belanden tegen de radiator en Max overgiet het geheel gul met jenever. Een lucifer wordt routineus aangestreken aan een schoenzool en binnen enkele seconden brandt er een gezellig vuurtje in de studio waarrond broers en glazen zich verzamelen.

Max: “Ziehier warmte. Vrolijk kerstfeest, broers.”
Emile: “Vrolijk kerstfeest. Moeten we Eugène niet uit de kast laten?”
Auguste: “Nee, die zou jou aanmoedigen verder te breien. Geef die sjaal eens?”

Blij verrast overhandigt Emile het groene breiongeluk aan zijn oudste broer, die het terstond in het vuur gooit. Een grote steekvlam schiet op.

Max: “Honderd procent kriebelnylon.”
Auguste: “Zelden gaf een sjaal zoveel warmte en gezelligheid. Vrolijk kerstfeest, broers!”

Subtiele indoctrinatie

Als ik naar de website van De Morgen surf, proberen ze me op subtiele wijze duidelijk te maken dat ik een autootje kan winnen.

irritante reclame

Er staat bijna drie keer zoveel reclame als artikel op die pagina. Drie keer dezelfde dan nog. Met een vervelend stemmetje dat je niet af kan zetten ook. Dat op elke pagina opnieuw weerklinkt. Ja, leuk nieuwssurfen is het het zo.

Maar ach, het zal wel weer aantonen dat de noodzakelijke scheiding tussen redactie en marketing prima functioneert.