Het maakt wel jammerlijk duidelijk dat de vernieuwing er kwam op bevel van Christian Van Thillo, de eigenaar van De Morgen en De Volkskrant, en niet op bevel van Wouter Verschelden, de nieuwe bezielende hoofdredacteur met zijn inspirerende visie.

Hoe langer Verschelden het roer in handen heeft bij De Morgen, hoe slapper hij ons overkomt. Voor zijn vernieuwde krant moest hij niet alleen de indeling en de vormgeving maar ook de naam van de tweede katern overnemen van De Volkskrant. En het editoriaal dat de katern M van De Morgen inleidde leek wonderbaarlijk op het editoraal dat de katern V van De Volkskrant inleidde:

M, voortaan uw vaste referentie voor alles over cultuur, media en het moderne leven.

De V is een bevlogen mix van cultuur, media en modern leven.

Hoofdredacteurs bij De Morgen zijn steeds minder hoofdredacteur en steeds meer marionet. Maar misschien is dat precies is wat het moderne leven behelst.

Degryse, louter toevallig de eega van hoofdredacteur Wouter Verschelden, laat tweewekelijks in een column haar licht schijnen op ‘de man’, aan de hand van een iconische foto – inderdaad, het is dat soort column. Vorige week was het een foto van Bjorn Borg, door GQ gemeenzaam omschreven als platoons ideaal. En wie Bjorn Borg zegt, komt natuurlijk al gauw bij ‘s mans ondergoed uit. Degryse komt niet enkel uit bij dat van Borg, maar ook bij dat van de eigen man. Had Desmet het nog over Pat Donnez in zijden jaretellen, dan geeft Degryse graag inkijk in eigen wasmand:

Wat leert de moderne man hieruit? Dat zelfs een platoons ideaal zijn lingerie verzorgt. Afgedragen en verkleurd ondergoed met links een gat en rechts een rafelig draadje uit de elastiek (dat bovendien steevast naast de wasmand belandt): dat willen wij niet meer zien. Er is een rolmodel. Nu is het aan u. Verhef uzelf.

Wij snappen dat die twee drukbezet zijn. Degryse is zo goed geweest geen geestrijke drank te verwerken in haar vulgariteiten, maar via de krant communiceren is er misschien toch wat over. Volgende keer gewoon een post-it op de koelkast graag!

De ongemakkelijke blik verraadt evenwel dat Wouter het merendeel van de tijd onderbroekloos door het leven stapt.

Omdat wij goede manieren hoog in het familiewapen dragen, willen wij dit compliment graag retourneren: beste Jans Eurinck, wij hebben er ook geen idee van wie u bent. Good job!

Maar hoe deerniswekkend wij Van Den Driessche en zijn laatste strapatsen ook vinden, toch hopen we dat hij burgemeester van Brugge wordt. Anders, zo dreigt hij op DS Online, zal hij wéér een slappe misdaadroman schrijven:

Als hij [Van Den Driessche] geen burgemeester wordt, zal hij zich beraden over zijn verdere toekomst. ‘Maar ik blijf dan natuurlijk gemeenteraadslid. En ik ga schrijven.’

Bruggelingen, behoedt ons voor Misdrijf in de basiliek, Machtsmisbruik in het baptisterium of Manufacturenfraude in Bachte-Maria-Leerne: stemt Pol!

In feite schuilt er meer misdadigheid in 's mans schaamteloze arrivisme dan in zijn detectiveromans.

LINKS:

• Van Den Driessche dreigt boekenliefhebbers af
• Van Den Driessche zijn discutabele professionele handelingen, deel 1 t/m 17
• Van Den Driessche zijn discutabele literaire handelingen, deel 1
• Van Den Driessche zijn discutabele literaire handelingen, deel 2

Neem nu An Olaerts. Die interviewde vorige week in De Standaard Magazine letterontwerpster Joke Gossé over haar liefde voor letters.  Olaerts beperkte haar eigen literaire bijdrage wijs genoeg tot 100 van de 1700 woorden, en kijk eens aan, dat is een heel leuk artikel geworden. Zij het dat niet alles wat Gossé beweert correct is, en dat Olaerts haar natuurlijk niet corrigeert.

Er was nog geen kritiek gekomen dat wij teveel op Olaerts inhakken, maar bij deze hebben wij mogelijke kritiek in die richting alvast preventief weerlegd.

LINKS:

• Een leuk artikel door An Olaerts

Desmet stelt, nog maar eens, vast dat wat lezers beweren en wat lezers doen niet hetzelfde is. In casu: ze beweren wel dat ze al die extra weekendbijlages niet lusten, maar intussen blijken de verkoopscijfers van de weekendkranten toch te stijgen. De conclusie ziet u van mijlenver komen: de lezer is hypocriet en de krant heeft gelijk want zij geeft de lezer wat hij eigenlijk wil.

Doodmoe worden wij van die marketeers die de verantwoordelijkheid voor hun kwaliteitsimplosie bij de lezer leggen. Een redactie die het volk begint te geven wat het wil, eindigt met een krant zoals Het Laatste Nieuws. Of erger. Spreek me niet tegen, Yves Desmet, de zaligmakende verkoopscijfers bewijzen het.

Als Yves Desmet op zijn marketeersorgeltje voortdurend hetzelfde deuntje mag draaien, mogen wij ook in herhaling vallen: een kwaliteitskrant maak je niet door de instincten van hogeropgeleide lezers te bevredigen, maar door de intellectuele noden van alle lezers te bevredigen.

Als De Morgen zich haar progressief profiel zou aanmeten om ideologische in plaats van commerciële reden, zou ze dat snappen. Maar ja.

Een goed marketeer durft zichzelf verkopen. Ook in het buitenland. Ook als hij daarvoor moet liegen over zijn functie bij de krant.

LINKS:

• Yves Desmet spreekt Peter Vandermeersch na
• Emile Plasky spreekt Emile Plasky na
• Apache licht de Vlaamse hoofdredacteurs door

We are extremely worried about the international media- and political/military campaign against Libya.

Schols weet dat het gesproken woord op televisie veel meer waard is, dus vertaalt hij de zin voor de immer gemakzuchtige kijker:

We zijn extreem bezorgd over de internationale politieke en militaire campagne tegen Libië.

Ziezo, niet alleen is een eventuele alternatieve interpretatie van de actualiteit fijntjes aan de kant geschoven, ook vervelende vragen over de rol van de media heeft Schols voorbeeldig vermeden. Die jongen kan het nog ver schoppen in de media.

LINKS:

• De reportage van Bart Schols
• De brief van Dirk Borgers
• Enkele alternatieve Libische (media)verhalen

Embrechts had naar verluidt bij haar toezegging niet door wat de werkelijke schaal van het project was. Bovendien was het filmpje bewerkt: “In de oorspronkelijke versie sluit het trouwens af met een vraag die rechtstreeks aan Kris Peeters was gericht. Maar op de site van Uplace is dat eraf geknipt.” Uiteraard, dat had het verschil gemaakt. Kris Peeters maakt altijd het verschil.

Embrechts besluit met volgende intelligente opmerking: “Mijn agent en ik bekijken welke juridische stappen we eventueel kunnen ondernemen. Maar tegen zo’n machtige organisatie, die overal connecties heeft, zal dat niet gemakkelijk zijn”.  Uiteraard is Embrechts in haar recht en heeft dit alles te maken met het feit dat haar voormalig opdrachtgever een machtige organisatie is: siddert ende beeft, kindekens, want daar is Joehoehoe-place.

Embrechts werd gecontacteerd door een castingbureau, wordt daarvoor vet betaald (“het voorstel was op dat moment financieel wel welkom” heet dat dan), en behoudt zich vervolgens het recht om op elk moment het betaalde werk terug te vorderen. Wacht, neen, zo werkt een contract in een beschaafd land niet. Even gelduld, ik kom er straks wel op.

Kort advies: bij dergelijk gedurfde onderneming, moet men niet al te veel argumenten uit de kast halen. Enkel op de blaren zitten en voldoende Penatencrème smeren, helpt.  Dit doet ons denken aan Saskia De Coster, toen ze na het plegen van schriftvervalsing hoogst verwonderd was dat ze een rechtszaak aan haar broekpak had. Lang geleden dat we nog zo gelachen hebben. Dat moet geleden zijn van toen An Olaerts… Wacht, neen, An Olaerts is zoiets nog niet overkomen. Nog even geduld oefenen dus.

Radio Plasky eist een strengere wapenwet. Nu!

Post Emissum:  Volgende week (of de week daarna. Mogelijk) exclusief op Radio Plasky: de afgeknipte vraag aan Kris Peeters!

Het is inderdaad zeer erg voor de betrokkenen. Maar ik ben niet betrokken en ik wil ook niet betrokken worden. Elke dag gaan onnoemelijk veel mensen gebukt onder onnoemelijk veel leed. Wie zich dat allemaal aantrekt, wordt depressief, of gaat voor het Leger des Heils werken. Of allebei.

Journalisten zijn geen nieuws, zij verslaan nieuws. Als ze goed hebben gewerkt, krijgen ze op een dag een mooie necrologie van een collega. Eerder wil ik hen niet in mijn journaals zien.

Taalbeheersing en creativiteit, goed dat daar een prijs voor in het leven wordt geroepen! Spontaan komen er allerlei liedjesmakers, cabaretiers en lichtgewichtdichters bij ons op. Literair graven de plezierdichters zelden diep, maar qua creativiteit en taalbeheersing zijn zij ongeëvenaard, omdat zij vaak binnen zeer strakke keurslijven werken.

Vooral in Nederland heeft een aantal generaties, geïnspireerd door de onevenaarbare Drs. P, bij wijlen knappe staaltjes van taalbeheersing en creativiteit getoond. In Vlaanderen, waar we het Nederlands nooit echt onder de knie hebben gekregen, is de spoeling wat dunner, al hebben Hugo Matthysen en Jan De Smet ook alleraardigst werk afgeleverd.

Die taalkundige ambachtslui worden altijd onderschat en minachtend bekeken door Grote Schrijvers die alleen hun eigen romancycli Literatuur vinden en al de rest tijdverspilling. Het werd wel eens tijd dat daar verandering in kwam en een Grote Prijs leek ons niet meer dan gerechtvaardigd. Hojo, een Grote Prijs!

Groot was dan ook onze verbazing toen wij het lijstje genomineerden lazen: Ruth Joos, An Olaerts, Stijn Tormans, Peter Vandenbempt, San F. Yezerskiy. Geen enkele Nederlander. Geen enkele dichter, niet eens een schrijver. Het zijn allemaal journalisten en columnisten die voor kranten of magazines schrijven. En na de verbazing kwamen de teleurstelling, en de verontwaardiging.

An Olaerts, kom zeg. Peter Vandenbempt. Waar is Kees Van Koten? Waar is Remco Campert? Waar is de geweldige Herman De Croo? Zijn dat geen mediapersoonlijkheden, zijn zij niet Nederlandstalig en beschikken zij niet over een ijzeren taalbeheersing en een kwikzilveren creativiteit? Komen zij niet veel meer in aanmerking voor een Grote Prijs?

Na een paar pilletjes alprazolam konden wij het probleem analyseren. Dat ligt in de omschrijving “Nederlandstalige mediapersoonlijkheid”. Correcter zou zijn: “Nederlandstalige werkzaam in de Vlaamse pers”. Het legt de lat voor de genomineerden meteen een mijl of zeven lager. Verder, zo lezen wij ook, “moet de prijs gezien worden als een aanmoediging, eerder dan als een bekroning van een carrière”. Zo zakt de lat nog een paar mijl en komen we uit bij vier journalisten en een aarzelende columnist.

Laat ons die vijf genomineerden nu eens ernstig bekijken. Ruth Joos heeft een loepzuivere stem die kan zwijgen en is verder een kritische sportliefhebster. Dat is heel goed van haar. Ze schrijft ongetwijfeld zonder dt-fouten, maar nomineer je zo iemand voor een, voor eender welke, Grote Prijs?

De term An Olaerts zal in de volgende editie van Van Dale als synoniem van ‘broodschrijverij’ worden opgegeven. Dat er tussen al dat ongeïnspireerde geëmmer af en toe een leuke vondst zit, is statistisch gezien niet uit te sluiten. Maar ‘t is niet omdat ge al ne keer in schoon verkavelingsvlaams schrijft, dat ge een breed spectrum beheerst. Het spectrum van het Nederlands eindigt trouwens niet bij tussentaal (zoals het woord zelf aangeeft).

Stijn Tormans is een goed journalist, wij beamen het, en wie ons niet gelooft vraagt het maar aan Patrick Janssen. Wij hebben ook goed gelachen met zijn verkiezingsproject. Maar zijn eerste ollekebolleke moeten wij nog lezen.

Peter Vandenbempt is de opvolger van Jan Wauters bij de VRT en dat maakt het op z’n minst een lullige nominatie. Verder hebben wij nooit begrepen waarom het taalvermogen van sportjournalisten altijd zo hoog wordt ingeschat. Uit onderzoek blijkt dat van alle nieuwsartikels die over sport het best te schrijven zijn door computers. Dat geeft te denken.

San F. Yezerskiy is de enige die wat ons betreft een beetje in aanmerking komt. Het is de enige genomineerde die niet al minstens tien eeuwen in de media werkt en nog geen dertig is, en dus de enige voor wie een aanmoediging op zijn plaats is. Wij lezen Yezerskiy graag, hij doet ons denken aan de tijd dat wij zelf nog vijftien waren, maar als hij zijn imago van neerslachtig lethargicus hoog wil houden mag hij geen prijzen winnen.

Aan wie zouden wij de prijs dan wél uitgereikt hebben? Volgens de geldende criteria aan helemaal niemand. Van journalisten verwachten wij sowieso een vlekkeloze beheersing van onze moedertaal. Daarvoor moeten geen prijzen uitgereikt worden, daarvoor worden zij elke maand betaald. Meer dan die sobere degelijkheid willen wij ook niet, want teveel zwierigheid in de journalistiek leidt de lezer/luisteraar af van de inhoud van het stuk. Behalve bij sportjournalistiek, natuurlijk: daar is geen inhoud.

LINKS:

• De grote prijs Jan Wauters
• Computers schrijven beter dan sportjournalisten