Als de aanstelling van een nieuwe regeringsleider en de installatie van twee nieuwe ministers pas na dik tien minuten aan bod komen in het belangrijkste journaal van het land, wat zegt dat dan over het verloop van premiers?

Zijn gangmaker Wilfried Martens was negenmaal premier, driemaal getrouwd en heeft, voor zover bekend, vijf kinderen. Leterme is goed op weg als acoliet, maar er is duidelijk nog werk aan de winkel.

Maar ik beloof plechtig dat wanneer dat [de ondergang van het Avondland] ooit een echte bedreiging wordt, deze krant op de barricaden zal staan om de verworvenheden van de verlichting en de democratie te verdedigen tegen een oprukkend godsdienstfanatisme.

Zo zweert Yves Desmet zonder verpinken in de weekendeditie van De Morgen. Maar wat zijn die eden van Desmet eigenlijk waard?

Tien jaar geleden had hij nog gezworen op de barricaden te springen voor de verworvenheden van de persvrijheid en de onafhankelijkheid van zijn redactie om ze te verdedigen tegen een oprukkend bedrijfsfanatisme. Maar heeft u hem gehoord toen het kruim van zijn redactie bij het grof huisvuil werd geplaatst?

De eerste katern van De Morgen omvat vandaag een absoluut minimum aan fouten, en dat verdient een schouderklopje met een pluim die een bank vooruit mag.

Tussen de eerste acht pagina’s ontwaar ik er liefst vier waarop geen enkele journalistieke kemel staat, net zomin als een taal- of spelfout waar de eindredactie over keek of een visueel akkefietje van een overwerkte lay-outer uit de redactie.

Dat pagina’s vijf tot en met acht integraal zijn ingenomen door een schreeuwerig ‘publiredactioneel dossier’? Een kniesoor die daarover valt.

De promodienst van De Morgen doet ook maar zijn werk.

LOG 091117 17:49

Het is prettig druk op de redactie van Radio Plasky. Max, Maurice en Emile spelen aan de redactietafel een spelletje Puerto Rico en dat gaat gepaard met enthousiaste kreten als “Ik heb meer slaven nodig!” en “Ha, ik leg gewoon nóg een tabaksplantage aan!” Een fles Cubaanse rum draagt bij aan de vrolijke sfeer.

Tot de deur met een klap openslaat en Auguste Plasky binnendondert. Zijn gezicht staat op tropisch onweer, hij beent naar de redactietafel. Met een woeste zwaai veegt hij plantages, verwerkende nijverheid en handelsschepen in één klap van tafel.

Auguste: “Crisisvergadering, nu!”
Emile: “Maar er kwam net een nieuwe lading slaven binnen!”
Maurice: “Ik stond op het punt om een koffiebranderij te kopen!”
Max: “Mijn indigo-industrie begon net te renderen!”
Auguste: “Ten eerste weten jullie toch niets van economie. En ten tweede ziet onze zender zich geconfronteerd met de zwaarste crisis uit zijn bestaan! En nee, het gaat niet over onze dramatische luistercijfers.”
Max: “’Oei, ‘t is precies écht ernstig.”
Maurice: “Jamaar, mijn koffiebranderij…”
Emile: “Shhht, Maurice. ’t Is écht ernstig.”

Auguste slaat gedecideerd de laatste paar deciliter uit de fles rum achterover, en opent meteen een nieuwe fles. Hij schenkt vier kleine glaasjes uit en neemt dan plechtig het woord.

Auguste: “Ik was vandaag geschokt en geschandaliseerd toen ik vernam dat wij genomineerd zijn voor de Site van het Jaar! De Site van het Jaar! Mannekes, dat wordt een verschrikkelijke afgang voor Radio Plasky!”
Maurice: “Maar Auguste, ge moet u dat niet zo aantrekken. De Site van het Jaar is na de verkiezing van Miss Moerbei en het Vlaams parlement bijna zeker de minst belangrijke verkiezing van het jaar.”
Max: “De site vlaanderen-fietsland is ook genomineerd. Bij zo’n saaie verkiezing kúnt ge toch niet afgaan, Auguste.”
Emile: “Ik ben één keer op de uitreiking van de Site van het Jaar geweest en ik kan u verzekeren: ge mist niks als ge niet wint. ’t Is zelfs beter van niet te winnen!”
Auguste: “Jullie snappen het niet, sukkels! Natuurlijk is het beter van niet te winnen! Als wij winnen, betekent dat dat wij erkend worden als website! Kan iets beschamender zijn voor een radiostation?”

Het wordt even stil op de redactie. Max, Emile en Maurice nippen van hun rum, die opvallend bitter smaakt.

Maurice: “Site van het Jaar… wat een gruwelijke vernedering zou dat zijn!”
Auguste: “Ik ben blij dat jullie de ernst van de situatie eindelijk inzien.”
Max: “Maar we mogen ons hier niet bij neerleggen. We kúnnen niet winnen!”
Emile: “Maar volgens mij kunnen wij inderdaad niet winnen.”
Auguste: “Omdat alle sites heel veel promotie voor zichzelf maken en wij niet, bedoelt ge.”
Emile: “Nee, omdat wij een radiozender zijn. Radiozenders kunnen geen websiteprijzen winnen. Dat is toch logisch, of niet?.”
Maurice: “Inderdaad! Iemand heeft een administratieve fout gemaakt, of waarschijnlijker: iemand is gewoon heel dom geweest!”
Auguste: “Denken jullie dat echt?”
Max: “Natuurlijk! Haha, stel je voor dat we winnen! Ze zouden zich daar totaal belachelijk maken!”

Broers en neven slaan zich op de dijen van het lachen. Wat een dolle boel zou dat worden! De fles passeert nog menig glaasje, maar dan maant Auguste weer aan tot ernst.

Auguste: “Emile, ik geef toe dat uw uitleg logisch klinkt. Toch wil ik graag low-profile blijven. Ik wil geen overbodige risico’s lopen. Met wat geluk merkt niemand ons dan op tussen de brallerige zelfpromotie van de andere genomineerden. ”
Maurice: “Low profile blijven, da’s helemaal mijn ding.”
Emile: “Ik vind het ideaal. Maar wat doen we dan intussen?”
Max: “We zouden een spelletje Puerto Rico kunnen spelen…”

Eén ogenblik kijkt Auguste zijn broers en neef argwanend aan. Dan schenkt hij opnieuw rum in, ditmaal niet in kleine glaasjes, maar in lege confituurpotten.

Auguste: “Allé hop, stel dat spelbord op. Ik zal eens tonen hoe ge met rietsuiker, slaven en een Europese afzetmarkt in één-twee-drie een bloeiende economie in mekaar steekt.”

Sinds een aantal weken wordt Suzy Menkes’ column op een bijzondere manier ingeleid in DM Magazine:

Suzy Menkes, ’s werelds meest invloedrijke modejournaliste, woont in Parijs. Haar columns verschijnen in The New York Times en de International Herald Tribune. En nu ook wekelijks in De Morgen Magazine.

Meer dan die inleiding hebben wij nooit gelezen, maar wat volgt kan nooit boeiender zijn dan die drie zinnetjes vol eigenwaan. Zij leiden ons tot interessante overpeinzingen.

Zo vroegen wij ons onlangs af: zou Rudy Collier weten dat de International Herald Tribune en de New York Times dezelfde krant zijn? En wat zou eigenlijk het ergste zijn: dat hij het niet of dat hij het wel weet?

Er zijn heel veel landen op de wereld. En behalve vermoedelijk Jef Lambrecht, weet niemand uit het hoofd waar die allemaal liggen. Daarom vinden wij het altijd verhelderend als er bij een artikel over een ver en vreemd land een kaartje staat. Dan weet je nog eens waarover je leest.

Neem nu het kaartje dat zaterdag in De Morgen stond bij een paginagroot artikel over Equatoriaal-Guinea. Dat artikel was netjes overgenomen uit The Independent, maar het kaartje hebben ze helemaal zelf gemaakt aan de Arduinkaai.

Het is er aan te zien.

Binnenkort, wanneer de media zijn gereanimeerd en Radio Plasky een volwaardige radiozender is, kunnen wij onze geringe energie voor een ander goed doel aanwenden.

Als het aan mij ligt, wordt dat de bellettrie. Een televisieprogramma over literatuur, gepresenteerd door één of meerdere Plasky’s, daar zitten minstens twaalf lezers en een snurkende recensent op te wachten.

En geen gezeur over de autobiografische grondslag van romans en gedichten, geen interviewers die niet zowat alle boeken van de aanwezige auteur hebben gelezen, geen vragen die beginnen met “ik kan het zelf niet goed benoemen, maar ik heb het gevoel dat…”, geen halfbakken vragenlijstje dat prevaleert op het luisteren naar het antwoord, geen programma dat blijft steken in de goede bedoelingen, geen schreeuwerige decors, geen format dat te veel interactie tussen twee auteurs fnuikt…Kortom, geen Iets met boeken.

Hadden schrijvers maar de ballen om, net als pakweg W.F. Hermans in vroeger tijden, beroerde presentatoren de mond te snoeren.

18 En Jezus zeide tot hen die zich rond hem verzameld hadden: Een man had een tuin met prachtige bomen en bloemen van alle kleuren. 19 Op een dag besloot hij de hand aan de ploeg te slaan, en hij richtte elke boom te gronde, verwoestte de kleinste plant. Jaren later, toen het onkruid zich van de tuin meester had gemaakt en man noch vrouw zich er durfde te roeren, zei de man: 20 Laat ik nu een prachtige boom planten, en bloemen van alle kleuren. Maar de boom groeide niet, en de bloemen bloeiden niet. 21 Toen besefte hij dat hij zelf van zijn tuin een woestenij had gemaakt en dat hij nooit meer op eigen kracht zulke bomen en zulke bloemen kon doen wassen en hij wierp zich in de aarde van zijn verschraalde tuin.
(Mt 29, 18-21)

Deze parabel echode gisterochtend in mijn hoofd bij het aanhoren van Siegfried Bracke over zijn nieuwe nieuwsprogramma.

In gammel Nederlands excuseerde hij zich dan nog voor de vermeende diepgang ervan:

Het is in elk geval een wat taaier programma dan anders, maar het blijft best kijkelijk, hoor. Maar het is inderdaad nogal grondig, nogal verdiepend. Maar net omdat het verdiepend is, kan het ook wel verhelderend zijn.

Maar het was een nogal onhorelijk interview.

De media leven van, het is bekend, slecht nieuws. Hoe slechter het nieuws, hoe beter! Ontvoering is goed, verkrachting is beter, een ontvoering mét verkrachting én rituele moord is het beste. Het nieuws kan voor onze media niet bloederig, pervers, gewelddadig genoeg zijn.

Af en toe moet het nieuws daar een handje bij geholpen worden. Gelukkig is dat geen probleem, onze media zijn daar goed in. Een detail verzwijgen links en eentje bijvoegen rechts, een vette suggestieve kop, een uit de context gehaald citaat – meestal volstaat dat. Soms niet, en dan moeten de grove middelen boven gehaald worden.

Bijvoorbeeld: terroristen plegen een zware bomaanslag in Pakistan: honderd doden, tweehonderd gewonden, and counting. Wat denkt u? Is dat dramatisch genoeg?

Als u dat denkt, dan 1) hebt u ze vermoedelijk alle vijf op een rijtje en 2) werkt u niet voor Terzake. Een causaal verband tussen beide durven wij niet uitsluiten.

Want voor Terzake volstonden die feiten, aangevuld met beeld- en klankmateriaal van zwaargewonde slachtoffers, niet om echt drama te tonen. Iets kan geen drama zijn zonder dramatische achtergrondmuziek, heeft daar ooit een geniale eindredacteur bedacht. Het grandioze resultaat van die bedenkelijke bedenking zag u eergisterenavond.

Omdat de website van deredactie.be zoals bekend zeer web 2.0 is, kan de video hier niet embedded worden, maar moet u klikken.

Voilà: dat is nog eens een dramatisch item! Maar wij zouden Radio Plasky niet zijn als wij geen progressiemarge meer zagen. Er is bijvoorbeeld maar weinig extra galm op de stem van Hillary Clinton gezet. En niet alle beelden zijn voldoende vertraagd. Durf ook het achtergrondgeluid volledig uitschakelen ten voordele van de nieuwe soundtrack.

Om aan de kijker duidelijk te maken dat het echt érg is, mag geen moeite de productie te veel zijn.

De voorbije week zijn er 41.193 nieuwe gevallen [van varkensgriep] bijgekomen in ons land. Twee personen stierven: een vrouw van 43 en een man van 75.

Dat lezen wij op de deredactie.be. Als wij het allemaal goed hebben bijgehouden, komt daarmee de mortaliteit in België voorlopig op 0,009% te liggen (7 doden op 76.964 geschatte gevallen). Elf keer lager dan een gewoon griepje dus, dat afklokt op een gemiddelde mortaliteit van 0,1%.

Met dit soort cijfers willen wij aantonen dat het goed is dat we een Interministerieel Commissariaat Influenza hebben, want wie zou anders die cijfers publiceren?