LOG 20091206 13:49

Stille bedrijvigheid heerst in het redactielokaal. Max heeft zijn collectie stropdassen geëtaleerd over een Remington en inspecteert ze één voor één. Af en toe laat hij een exemplaar langs zijn nek glijden. Emile en Maurice bediscussiëren op gedempte toon de plot van Emiles detectiveroman, terwijl ze in steno een ingrediëntenlijst opstellen voor het avondmaal.

De vredige sfeer verdwijnt in een oogwenk wanneer Auguste binnenbeent en de deur uit haar hengsels doet schieten.

Auguste: “Mannekes, redactievergadering, nu direct! Ik heb klachten en porto. En ‘t is zwaar!”
Max: “Porto is toch nooit zwaar, Auguste. Ik heb gisteren nog…”
Auguste: “De klachten zijn zwaar, sukkel! Allé, zet u allemaal.”

Terwijl Auguste vijf witbierglazen tot de rand toe vult met tawny porto, stommelen Emile en Maurice naar de tafel. Wanneer ze zitten, heeft Auguste het eerste glas leeggedronken en de vier andere onder zijn familieleden en hemzelf verdeeld.

Auguste: “Zwaar, dus. Zeg maar gerust ernstig.”
Maurice: “Het heeft toch niks te maken met mijn uitschuiver over Serge Simonart, nonkel?”
Auguste: “Nee, maar nu ge er toch over begint: die vergelijking van u was als feminisme en voorzittersverkiezingen bij de liberalen. Geen enkele link tussen beide!”
Emile: “Allé, Auguste, sinds wanneer moet er een aanleiding zijn om Serge Simonart aan te pakken?”
Max: “Ha, daar heb ik zelfs gerust een paar tientallen luisteraars extra voor over!”

Auguste zucht, voegt een geut whiskey aan zijn porto toe en drinkt in één slok zijn glas halfleeg. De anderen kijken gespannen naar elkaar. Het grootste ego van het Vlaamse journaille kwansuis over de rekel halen, daar mag toch een zekere prijs voor betaald worden?

Auguste: “Een paar tientallen, ja. Maar geen honderden, bietekwieten! Als we zo voortdoen, geraken we nooit aan onze streefcijfers van drie unieke luisteraars per kwartaal.”
Max: “Maar als al die bijkomende luisteraars van de laatste weken nu pientere, bijdehante mediagebruikers zijn?”
Emile: “Ik heb gezien dat Knotwilg onze frequentie weer heeft opgepikt.”
Maurice: “En dat is vermoedelijk de enige die onze zender ooit echt begrepen heeft.”
Max: “Dan zijn we toch goed bezig?”

Auguste zucht opnieuw, giet strohrum bij zijn porto met whiskey tot zijn glas weer vol is en drinkt het opnieuw in één slok halfleeg. Hij kijkt zijn familieleden enigszins troebel maar niettemin  zeer streng aan.

Auguste: “Ten eerste: ik dacht dat ik duidelijk was geweest over het gebruik van de uitdrukking ‘goed bezig zijn’ en het woord ‘mediagebruikers’. De media zijn er niet om gebruikt te worden, daar hebt ge potloden en toiletpapier voor.”
Emile: “Bravo!”
Maurice: “Ik gebruik soms nochtans een gazet als toiletpapier.”
Emile: “Krijgt ge dan geen prints in spiegelbeeld op uw billen?”
Maurice: “Oei. Daar heb ik eigenlijk nog nooit over nagedacht.”
Max: “Met de moderne inkten is dat in principe geen probleem. Die zijn namelijk ontwikkeld…”

Een harde tik van Augustes witgouden briefopener tegen de fles porto maant met een helder geluid de kwebbelende familieleden weer tot stilte aan.

Auguste: “Als ik even mag, ja. Ik heb nog een ten tweede: het niveau van ons luisterpubliek ligt lager dan ooit!”
Emile: “Nu ge het zegt, ik heb eerder deze week nog een reactie van slechts zes karakters verwijderd die inging tegen de regels van de Nederlandse taal, de norm voor kapitaal- en leestekengebruik en het algehele beleid van Radio Plasky.”
Max: “Loll ! of zoiets, niet?”
Auguste: “Erger nog: LOL !!”
Maurice: “Maar die is nu toch verwijderd, nonkel?”
Auguste: “Ja, maar pas een aantal seconden nadat ze was verschenen. Vanaf nu wil ik dat geen enkele dwazigheid van dat kleuterniveau nog bij ons in de ether komt. Begrepen?”

Met schuldbewuste blik knikken Maurice, Max en Emile. Als beloning krijgen ook zij een geut whiskey en een druppel strohrum in hun porto. Er wordt bedachtzaam van gedronken.

Max: “Zonder censuur gaan we inderdaad nooit een geloofwaardige radiozender worden.”
Emile: “We zullen erop letten, hoofdredacteur-eerstgeborene-stichter-sigaarkenner-chef-…”
Auguste: “Jaja, kom, ‘t is al goed. Hoe zit het met het avondeten? Ik hoop dat het geen kalkoen met warm fruit en kroketten is? Ik zal de komende weken nog genoeg christendemocratische kerstdiners naar binnen moeten wringen.”
Maurice: “We hebben zes verschillende soorten wild geselecteerd, nonkel.”
Emile: “We moeten wel nog beginnen nadenken over het hoofdgerecht.”
Max: “En voor dat blauwe hemd van u heb ik de perfecte stropdas gevonden, broer. Zal ik hem in uw kast leggen, naast uw mauve sokken?”

Auguste bromt iets onbestemds, maar goedkeurend. Want het is met familie zoals met vrienden: het is niet leuk dat je ze orders moet geven, maar het is nog zeer de vraag of het leuker zou zijn als je hen geen orders zou geven.

LOG 091117 17:49

Het is prettig druk op de redactie van Radio Plasky. Max, Maurice en Emile spelen aan de redactietafel een spelletje Puerto Rico en dat gaat gepaard met enthousiaste kreten als “Ik heb meer slaven nodig!” en “Ha, ik leg gewoon nóg een tabaksplantage aan!” Een fles Cubaanse rum draagt bij aan de vrolijke sfeer.

Tot de deur met een klap openslaat en Auguste Plasky binnendondert. Zijn gezicht staat op tropisch onweer, hij beent naar de redactietafel. Met een woeste zwaai veegt hij plantages, verwerkende nijverheid en handelsschepen in één klap van tafel.

Auguste: “Crisisvergadering, nu!”
Emile: “Maar er kwam net een nieuwe lading slaven binnen!”
Maurice: “Ik stond op het punt om een koffiebranderij te kopen!”
Max: “Mijn indigo-industrie begon net te renderen!”
Auguste: “Ten eerste weten jullie toch niets van economie. En ten tweede ziet onze zender zich geconfronteerd met de zwaarste crisis uit zijn bestaan! En nee, het gaat niet over onze dramatische luistercijfers.”
Max: “’Oei, ‘t is precies écht ernstig.”
Maurice: “Jamaar, mijn koffiebranderij…”
Emile: “Shhht, Maurice. ’t Is écht ernstig.”

Auguste slaat gedecideerd de laatste paar deciliter uit de fles rum achterover, en opent meteen een nieuwe fles. Hij schenkt vier kleine glaasjes uit en neemt dan plechtig het woord.

Auguste: “Ik was vandaag geschokt en geschandaliseerd toen ik vernam dat wij genomineerd zijn voor de Site van het Jaar! De Site van het Jaar! Mannekes, dat wordt een verschrikkelijke afgang voor Radio Plasky!”
Maurice: “Maar Auguste, ge moet u dat niet zo aantrekken. De Site van het Jaar is na de verkiezing van Miss Moerbei en het Vlaams parlement bijna zeker de minst belangrijke verkiezing van het jaar.”
Max: “De site vlaanderen-fietsland is ook genomineerd. Bij zo’n saaie verkiezing kúnt ge toch niet afgaan, Auguste.”
Emile: “Ik ben één keer op de uitreiking van de Site van het Jaar geweest en ik kan u verzekeren: ge mist niks als ge niet wint. ’t Is zelfs beter van niet te winnen!”
Auguste: “Jullie snappen het niet, sukkels! Natuurlijk is het beter van niet te winnen! Als wij winnen, betekent dat dat wij erkend worden als website! Kan iets beschamender zijn voor een radiostation?”

Het wordt even stil op de redactie. Max, Emile en Maurice nippen van hun rum, die opvallend bitter smaakt.

Maurice: “Site van het Jaar… wat een gruwelijke vernedering zou dat zijn!”
Auguste: “Ik ben blij dat jullie de ernst van de situatie eindelijk inzien.”
Max: “Maar we mogen ons hier niet bij neerleggen. We kúnnen niet winnen!”
Emile: “Maar volgens mij kunnen wij inderdaad niet winnen.”
Auguste: “Omdat alle sites heel veel promotie voor zichzelf maken en wij niet, bedoelt ge.”
Emile: “Nee, omdat wij een radiozender zijn. Radiozenders kunnen geen websiteprijzen winnen. Dat is toch logisch, of niet?.”
Maurice: “Inderdaad! Iemand heeft een administratieve fout gemaakt, of waarschijnlijker: iemand is gewoon heel dom geweest!”
Auguste: “Denken jullie dat echt?”
Max: “Natuurlijk! Haha, stel je voor dat we winnen! Ze zouden zich daar totaal belachelijk maken!”

Broers en neven slaan zich op de dijen van het lachen. Wat een dolle boel zou dat worden! De fles passeert nog menig glaasje, maar dan maant Auguste weer aan tot ernst.

Auguste: “Emile, ik geef toe dat uw uitleg logisch klinkt. Toch wil ik graag low-profile blijven. Ik wil geen overbodige risico’s lopen. Met wat geluk merkt niemand ons dan op tussen de brallerige zelfpromotie van de andere genomineerden. ”
Maurice: “Low profile blijven, da’s helemaal mijn ding.”
Emile: “Ik vind het ideaal. Maar wat doen we dan intussen?”
Max: “We zouden een spelletje Puerto Rico kunnen spelen…”

Eén ogenblik kijkt Auguste zijn broers en neef argwanend aan. Dan schenkt hij opnieuw rum in, ditmaal niet in kleine glaasjes, maar in lege confituurpotten.

Auguste: “Allé hop, stel dat spelbord op. Ik zal eens tonen hoe ge met rietsuiker, slaven en een Europese afzetmarkt in één-twee-drie een bloeiende economie in mekaar steekt.”

In het redactielokaal zit Emile rustig in de sofa een detectiveroman te lezen. Af en toe neemt hij een grote hap zelfgemaakt ijs, verder verstoort niets zijn concentratie. Het is een spannend boek en dat wordt literair-metaforisch weerspiegeld door de gespannen stilte in de ruimte. Tot Auguste Plasky luidruchtig binnenvalt, natuurlijk.

Auguste: “Mannekes! Redactievergadering!”
Emile: “Wacht, mijn hoofdstuk is bijna uit.”
Auguste: “Max! Maurice! De vergadering begint.”
Emile: “Ik ben de enige hier, hoor. Enfin, gij zijt er ook natuurlijk.”
Auguste: “Hoezo? Waar is de rest van mijn redactie?”
Emile: “Max heeft zoveel mogelijk vakantie opgenomen en is toen vertrokken naar een land waar ze geen telefoon- of internetverbindingen hebben. Hij moest wat op adem komen van zijn job.”
Auguste: “En de neef?”
Emile: “Maurice denkt dat hij afgestudeerd is en heeft gelijk een jobke aangenomen. Hij lijdt, vanzelfsprekend, aan slaapdeprivatie en lost die op in heel veel alcohol. Niemand weet waar hij is, een willekeurig café is je beste gok.”
Auguste: “Bon, dan vergaderen we dus met twee. Ik heb klachten, Emile!”
Emile: “Wacht, mijn hoofdstuk is bijna uit.”

Auguste verdwijnt in de bijkeuken en komt weer tevoorschijn met een fles goedkope maar degelijke cava. Bijna onhoorbaar ontkurkt hij de fles en schenkt hij twee fluitjes in. Na enkele minuten verschuift Emile zijn bladwijzer en slaat hij zijn roman met een luide klap toe.

Emile: “Amai, ‘t is keispannend!”
Auguste: “Dit onderonsje zal nog veel spannender worden. Klachten, dat heb ik!”
Emile: “Hoe kunnen er nu klachten zijn als wij al twee weken niet meer uitzenden?”
Auguste: “Wie is die mediaminister, Emile?”
Emile: “Dingske met haar woeste kapsel, van De Lijn… Ingrid Lieten!”
Auguste: “Dat bedoel ik niet, snul. Ik heb het over die blog!”
Emile: “Och, dat… quantité négligeable, Auguste.”
Auguste: “Maar die man maakt furore! Hij is een hype! En hij zit op ons terrein!”
Emile: “Zijn artikels zijn voor negentig procent roddels waarvoor hij geen bewijsmateriaal toont. Met het gebral van zo’n gefrustreerd televisiemannetje kan ik mijn tijd niet verdoen, hoor.”
Auguste: “Hoe weet gij dat hij voor televisie werkt?”
Emile: “Als hij voor de radio zou werken, zou hij bescheidener zijn. En als hij voor een geschreven medium zou werken, zou hij kunnen schrijven.”

Auguste nipt bedachtzaam van zijn cava, Emile volgt zijn voorbeeld. Diagonaal neemt Auguste nog eens alle bladzijden van de mediaminister zijn blog door, die hij integraal heeft laten uitprinten op zijn werk. Het taalgebruik wijst inderdaad allerminst op een beschaafd, welschrijvend persoon.

Auguste: “Waar doen alle Vlaamse bloggers dan eigenlijk zo opgewonden over?”
Emile: “Dat is gewoon eigen aan blogs in het algemeen en aan de Vlaamse in het bijzonder.”
Auguste: “Is dat werkelijk zo?”
Emile: “Absoluut.”
Auguste: “De hemel zij geprezen dan, dat wij een Brussels radiostation hebben.”

LOG 20081003 12:03

Een nijvere stilte hangt in het redactielokaal van Radio Plasky. Drie paar handen roffelen verwoed op drie klavieren. Emile, Max en Maurice zijn hard aan het werk om hun geliefkoosde radiostation van voldoende inhoud te voorzien. In hun bezigheden worden zij bruusk gestoord door Auguste, die met een krat champagne het lokaal binnenvalt.

Auguste: “Mannekes, redactievergadering, nu meteen! Ik heb klachten!”
Maurice: “Alweer klachten?”
Max: “Er zijn altijd klachten.”
Emile: “Niet klagen zou ingaan tegen de geest van onze zender.”

Auguste kraakt een flesje, dat hij elegant over vier kristallen coupes verdeelt. Hij kijkt zijn familieleden streng aan om hen tot stilte aan te manen.

Auguste: “Mannekes, het wordt allemaal een beetje teveel voor mijn conservatieve hart. Wat is dat met al die nieuwlichterij op onze zender?”
Max: “Nieuwlichterij?”
Auguste: “Waarom zijn wij van uitzicht veranderd?”
Emile: “We bestaan al meer dan een jaar, Auguste. Het medialandschap evolueert, wij evolueren mee. Zo gaat dat.”
Max: “Het heeft ook positieve kanten. Sommige luisteraars vinden dat uitzicht erg slecht.”
Maurice: “Eentje heeft al openlijk aangekondigd nooit meer te zullen luisteren!”
Auguste: “Allé dan. En die Facebookpagina?”
Emile: “Dat was eigenlijk een grap om te tonen dat De Standaard zichzelf belachelijk maakte. Maar niemand snapte dat en nu hebben we allerlei fans. Tof hé!”
Auguste: “Tof? Rampzalig is dat!”
Max: “Zie het als een soort marktonderzoek, Auguste. We leren ons publiek kennen.”
Emile: “Bijvoorbeeld: voorlopig lokken we vooral journalisten van De Morgen. Om jouw doel van negatieve luistercijfers te halen, plan ik enkele reactionaire uitzendingen. Goed, hé!”
Auguste: “Allé vooruit dan. En wie is die vierde aap hier, die zomaar in ons redactielokaal rondhangt?”
Maurice: “Euh…”
Emile: “Allé, Auguste…”
Max: “Dat is de neef-stagiair, Auguste. Die herkent ge toch wel, zeker.”
Auguste: “Waarom heet hij plots Maurice?”
Maurice: “Omdat ik nu ook in de stad woon en dus geen stagiair meer moet zijn.”

Auguste zucht diep. Zoveel verandering op zo weinig tijd, daar heeft hij het moeilijk mee. Gelukkig kan hij nog een fles ontkurken en vier glazen vol bruisende champagne schenken. Hij zou geen journalistiek medium leiden, als hij in alcohol geen troost vond.

Maurice: “Waarom hebt ge eigenlijk champagne meegebracht als ge zoveel klachten had?”
Auguste: “Overschot uit de Wetstraat omdat het kartel gesplitst is.”
Max: “Denkt ge dat wij kans maken op een licentie nu Bourgeois zichzelf buitengeflikkerd heeft op Media?”
Auguste: “Peeters heeft die post nu. Wat denkt ge zelf?”
Emile: “Naah.”
Max: “Mmm. Neu.”
Maurice: “Als hij met een wit blad gaat onderhandelen, kunnen wij in theorie toch ook ter sprake komen?”

Live beursadvies met Auguste Plasky vanuit, jawel, De Beurs.

“*kuch* Ahum, waarde euhm…mannekes, nu Fortisbank bijkans op zijn gat ligt en door een of andere obscure fransoos gaat overgenomen worden, is het tijd dat ik de stilte verbreek en mijn beursgeheimen met jullie allen deel. Enfin…bijna al mijn beursgeheimen.

Laat mij beginnen met te zeggen dat er zowel voor- als nadelen aan het crisisgebeuren (dit is de geijkte mediaterm voor een crisis, nvdr.) zijn. Voordelen: we zijn van Lippens af en gelijk ook van dat onnozele blokskes-logo. Nadelen: nog meer gezaag op café,  over spaarcenten dan nog en bijgevolg minder tournées generales.

Dit gezegd zijnde (dit is de geijkte media-uitdrukking om over te gaan tot een volgende gedachte zonder dat daar echt aanleiding voor is, nvdr.): ik heb van mijn leven nooit in aandelen vertrouwd, laat staan er in belegd. Ook spaarboekskes hebben mij nooit kunnen bekoren en toen godbetert Marianne Thyssen garandeerde dat het Belgische spaargeld in haar veilige handen ligt (en in die van Yves Leterme), ben ik even naar het toilet gegaan. Hetzelfde geldt voor termijnrekeningen, kasbons en ander vastrentende braggel.

Daarom: creëert uw eigen financieel product! Ik weet niet of het toeval is, maar erg lang heb ik niet moeten zoeken: sterke drank in flessen van 75 cl. Enkel voordelen. De prijs ervan is altijd braafjes gestegen met 2% per jaar, het wordt nooit of te nimmer slecht en het valt gemakkelijk te stapelen (zolang men zich houdt aan de financiële norm van 75 cl. Indien men per accident grotere flessen verwerft, dient men deze rechtop te bewaren in de slaapkamer).  Het betreft hier bovendien een bijzonder liquide product, dus in geen tijd te verzilveren in cash.

En weet u wat het beste aan dit beleggingsproduct is? Als de economie écht op haar grondvesten begint te kraken (dat merkt u wel wanneer de financieel analist van CNN niet alleen woorden als hurricane en rock bottom gebruikt, maar ook nog eens over de pijngrens van 140 dB gaat),  beschikt u over een kelder vol levensnoodzakelijke producten op basis van gezonde druifjes, granen en meer van dat lekkers. Terwijl de wereldbevolking massaal creveert, zit u hoog en droog op  een stapel vitamientjes!

Voor op maat gesneden beursadvies kan u telefonisch terecht  op de redactie voor  de vriendenprijs van 17 euro per min.

Dit was live vanuit (café) De Beurs, uw vriend Auguste voor Radio Plasky. Over naar de studio!”

LOG 02092008 05:10

Het is bijzonder stil op de redactie, op het luide gesnurk van Max en zachte gesmek van Emile na. De twee broers slapen de slaap der onschuldigen, Max in de sofa, Emile in de hangmat. Het is geen luiheid, want het pas tien na vijf ’s ochtends. Toch slaat de deur van het redactielokaal open met een knal. In vrijetijdskleding dondert Auguste naar binnen. Onder zijn linkerarm heeft hij een enorme valies, onder de rechter drie flessen wodka.

Auguste: “Mannekes, is ben weer thuis!”
Max: “Grnuum… huh?”
Emile: “Mmmpf… huh?”
Auguste: “Ik ben weer thuis! Tijd voor een redactievergadering, luiwammesen!”
Max: “Auguste, het is nog donker buiten, man.”
Emile: “Ik ben werkloos. Ik moet tot ’s middags in bed liggen stinken op bevel van de RVA.”
Auguste: “Jammer, dan zal ik deze flessen Ruski Standard alleen soldaat moeten maken.”

In geen tijd heeft Max zijn pyama met blauwe en witte strepen vervangen door een kostuum met krijtstreep. Emile zet zijn slaapmuts af, houdt zijn nachtkleed aan en schuift met kleine oogjes bij aan.

Auguste: “Vertel eens: wat is er hier de afgelopen maand gebeurd?”
Emile: “Niets, eigenlijk.”
Max: “Onze neef hokt hier om de hoek samen met zijn minnares.”
Emile: “En met mijn minnares trouwens ook.”
Auguste: “En met de radio?”
Max: “Oh ja, we hebben een soort Briljante Blog Award gekregen. Van, ik weet al niet meer van wie.”
Emile: “Dus nu mogen we zo zelf zeven Awards uitreiken.”
Augustus: “Interessant. Na vijf keer Awards uitdelen hebben twintigduizend bloggers er eentje gekregen. Een hele eer er eentje te mogen ontvangen. Aan wie hebben jullie iets gegeven?”
Emile: “Aan niemand natuurlijk. Als we hem aannemen, geven we toe een blog te zijn.”
Max: “Dan krijgen we helemaal nooit subsidies als radiozender.”
Auguste: “Uitstekend. Ik kan overigens geen zeven interessante blogs bedenken.”

Auguste overhandigt Emile een watermeloen, basilicum en een groot mes. Op instructies van zijn oudste broer mixt Emile een creatieve cocktail met wodka in mekaar.

Auguste: “Heb ik geleerd in Rusland. Niet mis hé? Dat schonken ze op de vredesonderhandelingen over Georgië.”
Emile: “Lekker!”
Max: “Hebt gij die oorlog opgelost? Ik dacht dat ge hem had aangestoken.”
Emile: “Volgens mij sluit het ene het andere niet uit.”
Max: “Het zou toch hypocriet zijn.”
Emile: “Of juist heel erg handig.”
Max: “Die twee sluiten mekaar ook niet uit. Auguste, wat hebt ge…”

Auguste tikt met de botte kant van het mes tegen de lege fles vodka en probeert zo de orde op de vergadering te herstellen en zijn eigen integriteit te bewaren.

Auguste: “Het is al goed, mannekes. Ik heb hier, naar aloude traditie, ook nog een klacht.”
Emile: “Ah, ik werd al ongerust.”
Max: “Doe mij nog maar zo’n cocktail.”
Auguste: “Luc Van Braekel probeert van zijn vervelende lezers af te geraken door ze naar ons door te sluizen.”
Max: “Ik zag het. Hij beticht ons van verheven standing en logische overredingskracht. Ironie, vermoed ik.”
Emile: “Hij maakte ook een fout tegen het geslacht van ‘blog’ in die opmerking.”
Auguste: “Daar gaat het niet over, idioten. Wat ik wil weten is: gaat die gemenerik ons een extra luisteraar  aansmeren of niet?”
Emile: “Nah.”
Max: “In geen honderd jaar.”
Emile: “Ze nemen zichzelf op LVB.net allemaal heel erg serieus. Ze vinden zichzelf ook verschrikkelijk verstandig. Ik denk niet dat wij gevaar lopen dat luisterpubliek aan te boren.”

LOG 080704 15:27

Op het balkon van de redactie ligt Emile te soezen. Onder zijn hangmat ligt een lege fles witte wijn, op zijn buik de zomereditie Cryptogrammen voor gevorderden (***). Max is op hetzelfde balkon ijverig bezig: in reisgidsen zoekt hij op hoe je het best met de Chinese maffia onderhandelt en wat de beste openingszinnen zijn als je op een camping in Beijing logeert. Voor hem staat ook een lege fles witte wijn. Alles is peis en vree op het balkon, tot Auguste het balkon opwandelt. Hij heeft de broekspijpen van zijn Italiaanse designkostuum opgerold en wuift zich koelte toe met een zware dossiermap waarop een sticker B-H-V (deel XIV) plakt.

Auguste: “Mannekes, ik weet dat het zomer is! Maar zomer is niet gelijk aan vakantie, ik heb klachten!”
Max: “Tiens, waar heb ik dat eerder gehoord?”
Emile: “Denk aan het spreekwoord: ‘Hij is geen baas die geen klachten heeft’, Max.”
Auguste: “‘t is niet om mee te lachen, mannekes. Ten eerste, waar hangt die kwajongen van een stagiair uit? Ik had zijn moeder weer aan de lijn.”
Emile: “Onze neef is ergens in Zuid-Amerika. Een oude vlam gaan opzoeken.”
Max: “Of meerdere. Maakt ook niet uit, het is komkommertijd.”
Auguste: “Komkommertijd? Leg mij dan eens uit hoe het komt dat we meer luisteraars dan ooit hebben?”
Emile: “Ik zend amper iets uit. Alleen nog over mijn vorige baas, om mijn oud-collega’s te plezieren. Dat interesseert verder toch geen hond?”
Auguste: “Er bereiken mij nochtans geruchten dat intussen heel de Vlaamse regering meeluistert!”
Emile: “Ah, ik heb wel eens met de secretaresse van dingske gebeld. Hoe heet hij weer, die saaie minister? De saaiste van allemaal?”
Max: “Bourgeois.”
Auguste: “Waarom hebt gij in godsnaam met Bourgeois gebeld!?”

Auguste loopt rood aan, maar beheerst zich. Hij haalt een fles witte martini uit zijn jaszak, die zich in combinatie met een stevige scheut citroen, een groen olijfje en enkele ijsblokjes tot de perfecte vergaderkatalysator laat ontwikkelen.

Emile: “Santé. Ik wou wat weten over zijn quota voor smartlappen. Maar ik kreeg hem niet zelf aan de lijn, hoor. Een soort secretaresse was het. Ze was heel vriendelijk.”
Auguste: “Hoe zijn ze onze frequentie dan te weten gekomen?”
Emile: “Ze vroeg waar Radio Plasky ergens uitzond. Ik heb uitgelegd dat we eigenlijk subsidies en een zendmast missen. Ze heeft niets beloofd, maar ik denk wel dat ze mijn hint begrepen heeft.”
Max: “Vrouwen begrijpen uw hints zelden, Emile. En da’s maar goed ook.”
Emile: “Dat komt omdat ik ze zelden hints geef. Maar dat begrijpt gij dan natuurlijk weer niet, macho.”
Auguste: “Ja, als we even bij de vergadering kunnen blijven…?”
Max: “Ja, hoor.”
Emile: “Wat dan?”
Auguste: “Dan kan ik ze tenminste gesloten verklaren. Jullie zijn toch hopeloos: als jullie minder uitzenden, trekken we meer luisteraars. En als jullie meer uitzenden, ook. Geniet van jullie vakantie, broers. De vijftiende zal ik jullie onverwijld vervoegen.”

LOG 080603 15:30

Aan de ene kant van het redactielokaal kijkt Max geconcentreerd naar een opgenomen aflevering van Top Gear. Af en toe zet hij het beeld op pauze en maakt dan een aantekening over hoe de vertaling in de ondertitels spitanter had gekund. Op zijn hoofd staat een luxueuze en enorme hoofdtelefoon.
Dat is nodig, want aan de andere kant van het lokaal doet Emile enthousiast de finesses van de zendapparatuur uit de doeken aan zijn enthousiaste neef. Hun gecombineerd enthousiasme is redelijk luidruchtig van aard.
Als Auguste binnenvalt, kijkt dan ook niemand op. Max heeft niets gehoord en Emile en de neef zijn te vrolijk bezig enkele draadjes aan mekaar te prutsen.

Auguste: “Mannekes! Vergadering!”

Max kijkt onverdroten verder naar Top Gear. Emile en de neef proberen de betamax-videorecorder van Emile aan te sluiten op een iPod van de neef, een schijnbaar hilarische aangelegenheid. Auguste besluit dan ook van tactiek te veranderen.

Auguste: “Mannekes! Vergadering! En Cubaanse rum en sigaren!”

Niet zo veel later zitten de vier radiomakers rond de vergadertafel, voorzichtend van de rum nippend en enthousiast hun sigaar rokend.

Auguste: “We gaan het wat vooruit laten gaan, ik heb nog veel ander werk. Maar er zijn klachten!”
Max: “Hoezo, ander werk?”
Emile: “De regering werkt toch niet?”
Auguste: “De ministers niet, nee. En ik daardoor wel. Maar we gingen het laten opschieten: over naar de eerste klacht!”
De neef: “Ik vind het wel spannend, zo’n redactievergadering.”
Auguste: “Het wordt nog spannender: de eerste en enige klacht gaat over u, neef-stagiair!”
Max: “Amai. Zelfs ik werkte hier langer dan tien dagen voor ik klachten kreeg. Proficiat, kleine.”
De neef: “Dank u, nonkel.”
Auguste: “Max, gij zijt pedagogisch onverantwoord. Emile, wat hebt gij als stagementor te zeggen?”

Het wordt eventjes stil als Emile bedachtzaam op zijn sigaar kauwt. De neef schenkt iedereen ijverig opnieuw rum bij, vooral zijn stagementor.

Emile: “Tien uitzendingen op tien dagen. De helft van alle Vlaamse kranten is al over de hekel gehaald en de VRT ook al een keer. Geeft blijk van goede culturele smaak en liefde voor taal. Hij doet zijn werk uitstekend!”
De neef: “Dank u, nonkel.”
Max: “Hij heeft al fans onder de luisteraars, als ik toch een klein minpuntje mag aandragen.”
Emile: “Een beginnersfoutje. Ik herhaal dat hij zijn werk uitstekend doet.”
Auguste: “Uitstekend? Té uitstekend dan! Ik heb zijn moeder alle dagen aan de lijn: verwaarloost mijn oogappel zijn studies niet? Blokt hij voor zijn examens? Geraken zijn papers op tijd af?”
Max: “August, zo zijn álle moeders.”
Auguste: “Dan zal daar zeker alle reden toe zijn.”
De neef: “Welnee. Zoals gewoonlijk combineer ik mijn studies zonder enig probleem met mijn media-activiteit. Dat deed ik vroeger toch ook al?”

De drie broers Plasky kijken plots alledrie heel erg bedenkelijk naar hun neef, die haastig opnieuw alle glazen begint bij te vullen.

Emile: “Zijn die papers al af?”
Max: “En krijgt ge uw vakken geblokt?”
Aguste: “Wel?”
De neef: “Tja, euhm… het zit als volgt dus…”
Emile: “We zullen na het zendschema dan ook een studieschema moeten opstellen.”
Max: “En na uw volgende uitzending zal ik u moeten ondervragen.”
De neef: “Da’s vriendelijk, nonkels, maar ik kan zelf…”
Max: “Wij kénnen uw vorige media-activiteiten, beste neef. En uw studieresultaten.”
Emile: “En wij willen geen problemen met uw moeder.”
De neef: “Dat begrijp ik. Ik ook niet. Maar ik heb een alternatief plan: ik beloof gewoon dat ik flink studeer én ik kook eens uitgebreid voor jullie.”
Auguste: “Wat zou dat veranderen?”
De neef: “Niets. Maar dan kunnen jullie in eer en geweten zeggen dat jullie jullie met een goede maaltijd hebben laten omkopen.”
Auguste: “Allé, vooruit dan maar.”
Max: “Maar dan moet het wel écht lekker zijn.”
Emile: “Wie die truken kent, heeft per slot van rekening niet echt een diploma nodig.”

LOG 080523 12:45

In het redactielokaal zit Emile met de handen in het haar. Er ligt een chaotische stapel tijdschriften en kranten voor hem, die hij maniakaal doorbladert. Af en toe maakt hij haastige notities in drie verschillende notitieboekjes met drie verschillende kleuren balpen.
Op de sofa ligt Max, met op zijn buik vijf bakjes aardbeien. Hij proeft ze bedachtzaam en maakt af en toe een aantekening.
De deur vliegt met een klap open en Auguste valt met veel lawaai binnen.

Auguste: “Mannekes, ik heb klachten! En niet van de minste!”
Max: “Rustig, Auguste. Ik ben nog volop aardbeien aan het verteren.”
Emile: “Rustig? Ik zit hier totaal onder de stress!”
Auguste: “Spijsverterings- en stressproblemen pakken we straks aan. Eerst de klachten: jullie zenden amper nog uit!”
Max: “Dat klopt.”
Auguste: “Vriendekes, daarvoor betaal ik toch geen zendvergunning?”
Emile: “Ge betaalt helemaal geen zendvergunning, Auguste.”
Auguste: “Waarom zou ik een zendvergunning betalen als jullie zo weinig uitzenden?”

Slagvaardig tovert Auguste een fles schweppes tevoorschijn. Verbaasd kijken Emile en Max hem aan, maar dra volgt een fles gin, een citroen en diepvriesbakje met ijsblokjes.

Auguste: “Het is ver gekomen als alcohol jullie tongen losser moet maken. Spreek op, broers, waarom zenden jullie niet vaker uit?”
Max: “Ik ben bezig met een langetermijnproject over luxeromantiek. Eergisteren heb ik champagnes geproefd, vandaag doe ik de aardbeien. Zo ben ik elke dag bezig, ook al zend ik niet uit.”
Auguste: “Elke dag? En gisteren dan?”
Max: “Gisteren kwam ik bij van het champagneproeven.”
Auguste: “En gij, Emile?”
Emile: “Ik word zot! Ik heb geen tijd! Ik moet én mijn opzeg nog uitdoen én solliciteren én mijn tijdschriften gelezen krijgen én radio maken! Ik probeer nu allevier tegelijk te doen, maar ‘t is niet simpel.”
Max: “Eigenlijk is het wel simpel. Wij zijn overwerkt.”
Auguste: “Wat? De grootste twee luiaards van het noordelijk halfrond noemen zichzelf overwerkt?”
Emile: “Volgens mij hebben we extra personeel nodig. Tegenwoordig schijnt ge zelfs de Story te moeten lezen. Dat kunnen wij niet meer aan.”

Auguste slaat zijn gin-tonic in slok achterover en kijk zijn twee broers verbouwereerd en onthutst aan. Hij schenkt opnieuw in, slaat opnieuw achterover en kijkt hij nog steeds verbouwereerd en onthutst aan, maar iets minder scherp.

Auguste: “Waar denken jullie trouwens een nieuwe medewerker te halen?”
Emile: “Ik heb onze neef al eens gepolst. Die ziet dat wel zitten.”
Auguste: “Wat? De neef? Maar die woont op het platteland. Dat is een klein praktisch probleem, want hij geraakt niet in onze studio. En het is een enorm moreel probleem!”
Max: “Hij heeft een minnares in de stad. Ze woont hier niet zo ver vandaan en in september trekt hij bij haar in.”
Emile: “Ik heb hem beloofd dat hij tot dan wel stage mag lopen.”
Auguste: “Dat is hier allemaal al over mijn hoofd geregeld, merk ik. Dan regelen jullie de verloning ook maar zelf!”
Emile: “De verloning voor een stagiair krijgen wij wel in orde.”
Max: “Bedoelt ge dat Radio Plasky haar medewerkers betaalt, Auguste?”
Auguste: “Nee, ik bedoel, ja, ik bedoel… och, zeg, mannekes, zwijg en drink nog een glas!”

De drie broers zitten, zwijgen en drinken. Als zijn glas leeg is, durft Emile terug spreken.

Emile: “Probeer het positief te zien, Auguste. Er zullen meer uitzendingen zijn.”
Auguste: “Ja, als daar de luistercijfers maar weer niet van gaan stijgen.”
Max: “Met onze neef van het platteland? Geen enkele kans toe.”

LOG 20080430 16:54

De nieuwe plaat van dEUS speelt luid in het redactielokaal. Max zingt lustig en vals mee, terwijl hij met een rode pen door de nieuwe weekendbijlagen van De Morgen gaat. Naast hem liggen al twee lege balpennen.
Aan zijn secretaire zit Emile tussen drie torenhoge stapels papier. Regelmatig neemt hij een bundeltje van de ene stapel, doorbladert het, kriebelt met zijn potlood iets in zijn notitieboekje en legt de bundel dan op een andere stapel.
Als Auguste binnenwandelt en een grote kruik mee naar binnen sleept, kijkt er niemand op of om.

Auguste: “Dag broers!”
Max: “Aha-ahahaha! Aha-ahahaha!”
Auguste: “Zet dat lawaai eens stiller, Max!”
Max: “Aha-ahahaha! Hoi, Auguste, zei je iets?”
Auguste: “Stiller, zei ik! Emile, kom er even bij zitten.”
Emile: “Ik ben druk bezig, Auguste. ‘t Is ingewikkeld, ik moet kunnen doorwerken.”
Auguste: “Emile, het is vakantie. Laat uw werk liggen.”
Max: “Dat heb ik hem ook al gezegd.”
Emile: “Ik wou net van het verlengd weekend gebruik maken om de begroting uit te pluizen.”

Auguste trekt een verbaasd gezicht. Hij laat zich naast Max in de zetel ploffen en de twee kijken naar hun zwetende broer.

Max: “Emile, de begroting, dat is te moeilijk voor u.”
Emile: “Welnee. Het is een kwestie van doorzetten.”
Auguste: “Emile, ik heb een kruik lambiekbier mee. Zeker dat ge niet even wilt pauzeren?”
Emile: “Goed, twee minuten dan. Waar is die lambiek?”

Emile zet zich bij in het salon en Auguste schenkt drie theekopjes frisse lambiek uit. De sfeer wordt plots bijna knus, met drie broers die genieten van hun kopje thee.

Auguste: “Mannekes, ik ben zeer tevreden over jullie werk. Regelmatig klachten van luisteraars en uitzendingen die nog zuurder zijn dan deze lambiek: Radio Plasky is goed bezig.”
Emile: “Hoera!”
Max: “Ik voel een ‘maar’ komen.”
Auguste: “Maar jullie zijn er allebei een beetje bleek uit. Werken jullie niet te hard? Bedenk: hoe minder onderzoek jullie doen, hoe persoonlijker jullie de uitzendingen kunnen kleuren.”
Max: “Ik was inderdaad van plan vier dagen naar de Malediven te gaan. Maar de sporen van mijn laarzen mogen niet mee op het vliegtuig.”
Emile: “Ik dacht meer aan vier dagen intensieve studie van die begroting.”
Auguste: “Wat is dat toch met die begroting, Emile?”
Emile: “Bronnen melden mij dat er met sommige subsidies iets niet helemaal in de haak is. Dat moet ik natuurlijk uitzoeken.”

Max en Auguste knikken instemmend. Er valt een stilte. Auguste schenkt nog eens bij.

Auguste: “En schiet uw onderzoek een beetje op?”
Emile: “Nee. Geen meter. Die begroting is veel te moeilijk voor mij.”
Max: “Dat zei ik toch al.”
Emile: “Ja, maar gij zegt altijd…”

Auguste rammelt met zijn theekopje op zijn schoteltje om zijn broers tot stilte aan te manen. Emile profiteert ervan om zijn kopje weer lambiek te gieten.

Auguste: “Het gelukkige toeval wil dat ik jullie beiden een vierdaags weekendje in de onherbergzame Ardennen kan aanbieden. Gratis en all-in. Jullie krijgen er bovendien een vierdaagse workshop bosbouw.”
Max: “Cool! Mag ik mijn sporen aanhouden als ik op de tractor zit?”
Emile: “En mijn begroting dan? Ik kan niet tegelijk mossoorten determineren én uitgaveposten analyseren.”
Auguste: “Dat kunt gij hoe dan ook niet, Emile. En ge moet ook niet, ik zal mij daar dit weekend wel mee bezighouden.”
Emile: “Maar dan hebt gij geen vakantie?”
Auguste: “De begroting, dat is voor mij even ontspannend als vier dagen met boomstammen slepen voor jullie.”