Geen literair genie

In het redactielokaal zit Emile rustig in de sofa een detectiveroman te lezen. Af en toe neemt hij een grote hap zelfgemaakt ijs, verder verstoort niets zijn concentratie. Het is een spannend boek en dat wordt literair-metaforisch weerspiegeld door de gespannen stilte in de ruimte. Tot Auguste Plasky luidruchtig binnenvalt, natuurlijk.

Auguste: “Mannekes! Redactievergadering!”
Emile: “Wacht, mijn hoofdstuk is bijna uit.”
Auguste: “Max! Maurice! De vergadering begint.”
Emile: “Ik ben de enige hier, hoor. Enfin, gij zijt er ook natuurlijk.”
Auguste: “Hoezo? Waar is de rest van mijn redactie?”
Emile: “Max heeft zoveel mogelijk vakantie opgenomen en is toen vertrokken naar een land waar ze geen telefoon- of internetverbindingen hebben. Hij moest wat op adem komen van zijn job.”
Auguste: “En de neef?”
Emile: “Maurice denkt dat hij afgestudeerd is en heeft gelijk een jobke aangenomen. Hij lijdt, vanzelfsprekend, aan slaapdeprivatie en lost die op in heel veel alcohol. Niemand weet waar hij is, een willekeurig café is je beste gok.”
Auguste: “Bon, dan vergaderen we dus met twee. Ik heb klachten, Emile!”
Emile: “Wacht, mijn hoofdstuk is bijna uit.”

Auguste verdwijnt in de bijkeuken en komt weer tevoorschijn met een fles goedkope maar degelijke cava. Bijna onhoorbaar ontkurkt hij de fles en schenkt hij twee fluitjes in. Na enkele minuten verschuift Emile zijn bladwijzer en slaat hij zijn roman met een luide klap toe.

Emile: “Amai, ‘t is keispannend!”
Auguste: “Dit onderonsje zal nog veel spannender worden. Klachten, dat heb ik!”
Emile: “Hoe kunnen er nu klachten zijn als wij al twee weken niet meer uitzenden?”
Auguste: “Wie is die mediaminister, Emile?”
Emile: “Dingske met haar woeste kapsel, van De Lijn… Ingrid Lieten!”
Auguste: “Dat bedoel ik niet, snul. Ik heb het over die blog!”
Emile: “Och, dat… quantité négligeable, Auguste.”
Auguste: “Maar die man maakt furore! Hij is een hype! En hij zit op ons terrein!”
Emile: “Zijn artikels zijn voor negentig procent roddels waarvoor hij geen bewijsmateriaal toont. Met het gebral van zo’n gefrustreerd televisiemannetje kan ik mijn tijd niet verdoen, hoor.”
Auguste: “Hoe weet gij dat hij voor televisie werkt?”
Emile: “Als hij voor de radio zou werken, zou hij bescheidener zijn. En als hij voor een geschreven medium zou werken, zou hij kunnen schrijven.”

Auguste nipt bedachtzaam van zijn cava, Emile volgt zijn voorbeeld. Diagonaal neemt Auguste nog eens alle bladzijden van de mediaminister zijn blog door, die hij integraal heeft laten uitprinten op zijn werk. Het taalgebruik wijst inderdaad allerminst op een beschaafd, welschrijvend persoon.

Auguste: “Waar doen alle Vlaamse bloggers dan eigenlijk zo opgewonden over?”
Emile: “Dat is gewoon eigen aan blogs in het algemeen en aan de Vlaamse in het bijzonder.”
Auguste: “Is dat werkelijk zo?”
Emile: “Absoluut.”
Auguste: “De hemel zij geprezen dan, dat wij een Brussels radiostation hebben.”