Leve de sport, leve de kunsten

There really is no such thing as Art. There are only artists.

De openingswoorden van het standaardwerk van E.H. Gombrich gelden niet enkel voor de gemiddelde Picasso of Van Gogh, ze gaan ook op voor onversneden woordkunstenaars als José De Cauwer en Christophe Vandegoor, die beslagen en enthousiast de Tour de France verslaan op Radio 1.

Is hun uitleg meestal duidelijk en zelfs meeslepend, soms worden ze, zoals elke sportcommentator, lyrisch. Dan voelen ze zich geenszins te beroerd om subtiele verwijzingen naar collega-kunstenaars in hun commentaar te smokkelen en tegelijk de obligate bruggetjes naar het volgende nummer in het oog te houden. Dat gaat als volgt:

- Ik vind het zelf een mooie vergelijking: Cavendish is eigenlijk Ciske De Rat.

- En toch gaan we niet ‘Ik voel me zo verdomd alleen’ draaien.

- Neen, want als je wint, heb je vrienden.

Ook de beeldende kunsten hebben voor De Cauwer en Vandegoor geen geheimen. Al hechten ze natuurlijk wel aan een basiskenmerk van de betere lyriek, onverstaanbaarheid.

- Cavendish is als een Picasso of een Van Gogh: het is makkelijk ze na te maken, maar niemand die het doet.

Naast een Medaille ter Memorie van Miserabele Metaforen verdienen de twee heren hiermee vooral de lof van onze kunstredactie. Het is niet iedereen gegeven schilders grijpbaar te maken voor een publiek dat hoofdzakelijk geïnteresseerd is in de schaafwonden en verloren seconden van gewaxte mannen.