Waarom ik Vlaming ben

Zeer zelden noem ik mij Vlaams, en nog minder vaak voel ik mij Vlaams. Dat heeft verschillende redenen, waaronder mijn desinteresse voor de wielersport, mijn onwil om zelf boontjes te kweken, en mijn afkeer van een Vlaamse zorgverzekering.

Maar op aangenaam warme zomerdagen als deze realiseert een mens zich dat hij ondanks alles toch onmiskenbaar Vlaams is, dat hij dat altijd zal blijven, en dat hij daar, verdomd als het niet waar is, nog blij om is ook.

Wij blijken namelijk zowat het enige volk te zijn, waarvan volwassen mannen korte broeken dragen als het warm weer wordt.

Al mijn mannelijke collega’s die niet Vlaams zijn (zo’n 95% van hen) voelen dezer dagen het zilte zweet langs hun benen druipen, onder verstikkend lange broekspijpen. Ook op straat hullen mijn niet-Vlaamse buurlui zich zonder uitzondering in oncomfortabele pantalons. Als ik door de zinderende middaghitte paradeer in een aangename short, voel ik hun blikken branden op mijn blote, bruinende benen. Blikken die proberen te minachten, maar die natuurlijk niet meer zijn dan primaire – en begrijpelijke – jaloezie.

In weekendmagazines van wat in Vlaanderen doorgaat voor kwaliteitsbladen zeuren zurige redactrices nog wel eens dat het eigenlijk niet mag, een man met een short, maar we doen het natuurlijk gewoon wel. Wij laten ons niet commanderen door would-be fashionista’s die klaarblijkelijk het genot van een gebronsde mannenkuit niet meer weten te smaken. Wij weten zelf best wat onze benen nodig hebben als de zomer besluit aan te breken: licht en lucht.

Edoch, Vlaamse mannen blijken in deze geheel alleen te staan. Je begrijpt het niet, maar zo is het. Daarom ben ik Vlaming en blij dat ik Vlaming ben: als het weer warm genoeg is, draag ik een korte broek. Hell yeah.