De terugkeer van de Nachtmerrie der Oekraiense Steppen

LOG 02092008 05:10

Het is bijzonder stil op de redactie, op het luide gesnurk van Max en zachte gesmek van Emile na. De twee broers slapen de slaap der onschuldigen, Max in de sofa, Emile in de hangmat. Het is geen luiheid, want het pas tien na vijf ’s ochtends. Toch slaat de deur van het redactielokaal open met een knal. In vrijetijdskleding dondert Auguste naar binnen. Onder zijn linkerarm heeft hij een enorme valies, onder de rechter drie flessen wodka.

Auguste: “Mannekes, is ben weer thuis!”
Max: “Grnuum… huh?”
Emile: “Mmmpf… huh?”
Auguste: “Ik ben weer thuis! Tijd voor een redactievergadering, luiwammesen!”
Max: “Auguste, het is nog donker buiten, man.”
Emile: “Ik ben werkloos. Ik moet tot ’s middags in bed liggen stinken op bevel van de RVA.”
Auguste: “Jammer, dan zal ik deze flessen Ruski Standard alleen soldaat moeten maken.”

In geen tijd heeft Max zijn pyama met blauwe en witte strepen vervangen door een kostuum met krijtstreep. Emile zet zijn slaapmuts af, houdt zijn nachtkleed aan en schuift met kleine oogjes bij aan.

Auguste: “Vertel eens: wat is er hier de afgelopen maand gebeurd?”
Emile: “Niets, eigenlijk.”
Max: “Onze neef hokt hier om de hoek samen met zijn minnares.”
Emile: “En met mijn minnares trouwens ook.”
Auguste: “En met de radio?”
Max: “Oh ja, we hebben een soort Briljante Blog Award gekregen. Van, ik weet al niet meer van wie.”
Emile: “Dus nu mogen we zo zelf zeven Awards uitreiken.”
Augustus: “Interessant. Na vijf keer Awards uitdelen hebben twintigduizend bloggers er eentje gekregen. Een hele eer er eentje te mogen ontvangen. Aan wie hebben jullie iets gegeven?”
Emile: “Aan niemand natuurlijk. Als we hem aannemen, geven we toe een blog te zijn.”
Max: “Dan krijgen we helemaal nooit subsidies als radiozender.”
Auguste: “Uitstekend. Ik kan overigens geen zeven interessante blogs bedenken.”

Auguste overhandigt Emile een watermeloen, basilicum en een groot mes. Op instructies van zijn oudste broer mixt Emile een creatieve cocktail met wodka in mekaar.

Auguste: “Heb ik geleerd in Rusland. Niet mis hé? Dat schonken ze op de vredesonderhandelingen over Georgië.”
Emile: “Lekker!”
Max: “Hebt gij die oorlog opgelost? Ik dacht dat ge hem had aangestoken.”
Emile: “Volgens mij sluit het ene het andere niet uit.”
Max: “Het zou toch hypocriet zijn.”
Emile: “Of juist heel erg handig.”
Max: “Die twee sluiten mekaar ook niet uit. Auguste, wat hebt ge…”

Auguste tikt met de botte kant van het mes tegen de lege fles vodka en probeert zo de orde op de vergadering te herstellen en zijn eigen integriteit te bewaren.

Auguste: “Het is al goed, mannekes. Ik heb hier, naar aloude traditie, ook nog een klacht.”
Emile: “Ah, ik werd al ongerust.”
Max: “Doe mij nog maar zo’n cocktail.”
Auguste: “Luc Van Braekel probeert van zijn vervelende lezers af te geraken door ze naar ons door te sluizen.”
Max: “Ik zag het. Hij beticht ons van verheven standing en logische overredingskracht. Ironie, vermoed ik.”
Emile: “Hij maakte ook een fout tegen het geslacht van ‘blog’ in die opmerking.”
Auguste: “Daar gaat het niet over, idioten. Wat ik wil weten is: gaat die gemenerik ons een extra luisteraar  aansmeren of niet?”
Emile: “Nah.”
Max: “In geen honderd jaar.”
Emile: “Ze nemen zichzelf op LVB.net allemaal heel erg serieus. Ze vinden zichzelf ook verschrikkelijk verstandig. Ik denk niet dat wij gevaar lopen dat luisterpubliek aan te boren.”