Zomerstemming

LOG 080704 15:27

Op het balkon van de redactie ligt Emile te soezen. Onder zijn hangmat ligt een lege fles witte wijn, op zijn buik de zomereditie Cryptogrammen voor gevorderden (***). Max is op hetzelfde balkon ijverig bezig: in reisgidsen zoekt hij op hoe je het best met de Chinese maffia onderhandelt en wat de beste openingszinnen zijn als je op een camping in Beijing logeert. Voor hem staat ook een lege fles witte wijn. Alles is peis en vree op het balkon, tot Auguste het balkon opwandelt. Hij heeft de broekspijpen van zijn Italiaanse designkostuum opgerold en wuift zich koelte toe met een zware dossiermap waarop een sticker B-H-V (deel XIV) plakt.

Auguste: “Mannekes, ik weet dat het zomer is! Maar zomer is niet gelijk aan vakantie, ik heb klachten!”
Max: “Tiens, waar heb ik dat eerder gehoord?”
Emile: “Denk aan het spreekwoord: ‘Hij is geen baas die geen klachten heeft’, Max.”
Auguste: “‘t is niet om mee te lachen, mannekes. Ten eerste, waar hangt die kwajongen van een stagiair uit? Ik had zijn moeder weer aan de lijn.”
Emile: “Onze neef is ergens in Zuid-Amerika. Een oude vlam gaan opzoeken.”
Max: “Of meerdere. Maakt ook niet uit, het is komkommertijd.”
Auguste: “Komkommertijd? Leg mij dan eens uit hoe het komt dat we meer luisteraars dan ooit hebben?”
Emile: “Ik zend amper iets uit. Alleen nog over mijn vorige baas, om mijn oud-collega’s te plezieren. Dat interesseert verder toch geen hond?”
Auguste: “Er bereiken mij nochtans geruchten dat intussen heel de Vlaamse regering meeluistert!”
Emile: “Ah, ik heb wel eens met de secretaresse van dingske gebeld. Hoe heet hij weer, die saaie minister? De saaiste van allemaal?”
Max: “Bourgeois.”
Auguste: “Waarom hebt gij in godsnaam met Bourgeois gebeld!?”

Auguste loopt rood aan, maar beheerst zich. Hij haalt een fles witte martini uit zijn jaszak, die zich in combinatie met een stevige scheut citroen, een groen olijfje en enkele ijsblokjes tot de perfecte vergaderkatalysator laat ontwikkelen.

Emile: “Santé. Ik wou wat weten over zijn quota voor smartlappen. Maar ik kreeg hem niet zelf aan de lijn, hoor. Een soort secretaresse was het. Ze was heel vriendelijk.”
Auguste: “Hoe zijn ze onze frequentie dan te weten gekomen?”
Emile: “Ze vroeg waar Radio Plasky ergens uitzond. Ik heb uitgelegd dat we eigenlijk subsidies en een zendmast missen. Ze heeft niets beloofd, maar ik denk wel dat ze mijn hint begrepen heeft.”
Max: “Vrouwen begrijpen uw hints zelden, Emile. En da’s maar goed ook.”
Emile: “Dat komt omdat ik ze zelden hints geef. Maar dat begrijpt gij dan natuurlijk weer niet, macho.”
Auguste: “Ja, als we even bij de vergadering kunnen blijven…?”
Max: “Ja, hoor.”
Emile: “Wat dan?”
Auguste: “Dan kan ik ze tenminste gesloten verklaren. Jullie zijn toch hopeloos: als jullie minder uitzenden, trekken we meer luisteraars. En als jullie meer uitzenden, ook. Geniet van jullie vakantie, broers. De vijftiende zal ik jullie onverwijld vervoegen.”