Jaarlijkse julidrama in De Standaard

We zijn er aan begonnen, aan de maand juli. Voorwaar geen pretje, dat kan ik u wel vertellen. Juli betekent bij De Standaard namelijk een onprettige stijging van het aantal opiniestukken van de hand van Zijne Marketeerigheid. Ik veronderstel dat de vaste leveranciers van meningen op dat moment aan de Turkse kust liggen te stoven, waar zij weigeren iets anders te schrijven dan een occasionele postkaart met zonnige groeten.

Op zo’n moment moet de hoofdredacteur-directeur zelf aan de slag. Deze erg professionele grafiek toont de gevolgen daarvan. Het aantal artikels van Peter Vandermeersch’ hand in De Standaard, per maand sinds januari 2005:

Het probleem met Vandermeersch zijn pennenvruchten is vooral dat er zelden een gevatte opinie uit spreekt, toch een ernstige handicap voor een opiniestuk. En de rustige zomerperiode lijkt misschien een geschikt moment voor Vandermeersch om zijn pen te leren aanscherpen, maar het tegendeel is waar.

Ten eerste hebben zijn vorige vakantieoefeningen weinig tot geen verbetering opgeleverd. En ten tweede is het in het nieuwsluwe juli extra moeilijk om zinnige kanttekeningen bij de actualiteit te bedenken. Eergisteren moest Vandermeersch het al over Carl Devlies hebben. Dat belooft voor binnen twee weken, als er écht niets meer gebeurt.

Uit onze nog steeds professionele grafiek blijkt evenwel ook het goede nieuws: in augustus geeft Vandermeersch het op en schrijft hij amper nog. Tenzij postkaarten met zonnige groeten van aan de Turkse kust, maar daar hebben wij geen last van.