Skip to content

Laat de vrouwen wat de vrouwen toekomt

20 juni 2008

Het was al een beetje belachelijk dat Bart Steenhaut de nieuwe plaat van Coldplay vijf sterren gaf. Nog belachelijker was dat het desondanks het niet de cd van de week in De Morgen was. Het doet vermoeden dat zijn collega’s het niet met hem eens waren. Bart Steenhaut is verliefd op Coldplay, en dat mag. Ik ken zo heel veel meisjes en zelfs volwassen vrouwen.

Volwassen mannen, daarentegen, moeten niets van Coldplay hebben. Mannen als Andy Gill, rockjournalist bij The Independent, durven dat ook op krachtige wijze neerschrijven. Gills essaytje ‘Waarom ik Coldplay haat‘ maakt een en ander duidelijk en werd ook in De Morgen gepubliceerd.

Het kreeg bijval van enkele lezers. Timothy Anthonis vatte het puntig samen:

Timothy Anthonis, Brussel
Lees en leer, Bart Steenhaut.
13/06/08 13u44

Maar ach en wee, Bart Steenhaut heeft niet geleerd, enkel gelezen. En zelfs dat niet zo erg goed. Als een verliefde tiener is hij een apologie met een geïnspireerde titel beginnen schrijven en dat is nooit een goed idee. In zijn reactie op Gill weerlegt Steenhaut eigenlijk niets.

Steenhaut lijkt niet te begrijpen wat Gill beweert en het logische gevolg is dat zijn pleidooi geen enkel argument van Gill ontkracht. Gill beweert niet dat je als een verzuurde oogklep muziek enkel mag goedvinden als je moeder er migraine van krijgt. Gill beweert ook niet dat elke song een oproep tot revolutie moet zijn.

Wat Gill wel beweert: Coldplay is muzikaal een slappe hap, die goedkope emoties met goedkope truken bespeelt. En daar brengt Steenhaut niets tegenin. Daar vált ook niets tegenin te brengen. Mannen trekken dan hun conclusies. Bart Steenhaut schrijft dan ‘Waarom ik van Coldplay hou’. Tja.

About these ads
7 reacties leave one →
  1. 20 juni 2008 14:45

    Jamaar, jamaar. Gill zegt dat Coldplay muzikaal weinig voorstelt én dat ze ook niet veel te vertellen hebben. Hij geeft ze dus lyrisch en melodisch een onvoldoende. Steenhaut antwoordt hierop dat een groep geen grote politieke boodschap moet hebben om goed te zijn. Plasky zegt dat Steenhaut naast de kwestie antwoordt en dat bovendien echte venten niet houden van Coldplay.

    Tenzij Plasky zich hier op een meta-niveau beweegt waarin hij pariodeert wat hij hekelt (het naast de kwestie antwoorden), protesteer ik. Steenhaut beantwoordt toch/maar één van de twee argumenten van Gill, en of het ventenmuziek is doet niet veel terzake.

    Steenhaut reageert ook op iets wat hij Gill in de mond legt, een bekende rethorische techniek. De vraag is: waarom slaat muziek aan bij de massa, en waarom slaat muziek aan bij muziekkenners? En Steenhaut heeft niet helemaal ongelijk als het antwoord op die tweede vraag luidt “omdat het niet aanslaat bij de massa”. Ik herinner me nog goed dat “The Doors commercieel geworden waren” lang nadat Morrisson overleden was. Gek was dat, de intentie werd vervormd door de perceptie.

    Nu wil het toeval dat ik Gill daar niet van verdenk, en Steenhaut op de verkeerde vijand schiet. Ik vind overigens dat Coldplay prachtige muziek heeft gemaakt, vooral qua uitvoering en arrangement, want als je ze aan het kampvuur zingt, blijft er weinig van over, maar ben het eens met Gill dat in hun spoor zowat de hele rockscene verworden is tot een klef zootje overgeproduceerde emopop. Dat lijkt me echter niet de fout van Coldplay, wel van onder meer de radiostations. Evert Venema is wat dat betreft de nagel aan mijn muzikale doodskist. Ik moet nu naar Klara om Mark Lefever te horen. Klara voor de echte alternatieve muziek, ‘t is ver gekomen.

  2. 20 juni 2008 15:10

    1. Over politiek engagement zegt Gill dat hij Coldplay niet geloofwaardig vindt. Het fulmineren tegen multinationals en bij een major zitten die voor zijn beurskoers van de band afhankelijk is, dat klopt niet volgens Gill. Tevens beweert Gill dat ze het af en toe in hun muziek over politiek proberen hebben, maar dat het op zo’n dwaze manier is dat je dat ook niet ernstig kan nemen.

    Als Steenhaut daarop meent te kunnen repliceren dat ze wel het uithangbord van Make Trade Fair zijn en dat hun politiek engagement niet uit hun tekst blijkt, gaat hij voorbij aan Gill. Die beweerde dat hun ‘doen’ eigenlijk ‘doen alsof’ is. Steenhaut geeft nergens een verklaring of een excuus voor de halfslachtige houding van Coldplay. Want Gills verwijt blijft opgaan: hoe oprecht is je verontwaardiging over de mechanismen van de wereldeconomie als je bij EMI zit?
    Steenhaut vult aan aan met het argument dat Coldplay niet politiek moet zingen om politiek te zijn, terwijl het probleem volgens Gill is dat ze wel politiek zingen (hij bewijst het ook) maar niet politiek zijn.

    2. Over de muzikale aspecten heeft Steenhaut het niet. Hij beweert onbeschaamd dat Gill als muziekrecensent iets met commercieel succes nu eenmaal niet goed kan vinden en dat hij daarom Coldplay niet kan hebben. Maar Gill droeg argumenten aan voor zijn muzikale afkeur van Coldplay én hij spreekt zijn waardering uit voor Radiohead en Pink Floyd, twee bands die wel enorme commerciële successen hebben geboekt.

    3. De politieke noch muzikale verwijten van Gill worden door Steenhaut weerlegd. In plaats daarvan concentreert hij zich op de vermeende verzuurdheid van Gill, hoewel hij daar geen enkel argument voor heeft. Samengevat: ik vind dat Steenhaut volledig naast de kwestie lult.

  3. The Clumsy Chef permalink
    20 juni 2008 15:52

    Deze mens verwoorde het ook heel treffend:

    Tom De Backer, Dendermonde

    Coldplay : niks mis mee. Perfect geschikt als soundtrack in comateuze tijden. Men kan er ook fijn bij afwassen. Of familieleden afrossen. Vooral dat laatste.

  4. 20 juni 2008 16:38

    Ha, Tom De Backer, de man die mij op mijn 16de Captain Beefheart, Patti Smith, Violent Femmes en vele anderen leerde kennen. Een goeroe van een generatie rockers. Eeuwige dank.

  5. Laurens permalink
    21 juni 2008 00:15

    Coldplay zijn niet de anti-Sex Pistols, ze zijn eerder de Eagles van de jaren 2000. Als Gill dat zou aanvaarden, zou hij veel minder boos zijn.

    Anders gezegd: Gill verlangt van Coldplay dat ze een groep zouden worden die ze niet zijn, en nooit geweest zijn: een politieke groep die vernieuwende muziek maakt en tegelijk de massa leidt naar andere vernieuwende artiesten; een soort Radiohead dus.

    Maar Coldplay is altijd een groep geweest die muziek maakt voor mensen die niet veel naar muziek luisteren: aangename melodieën, eenvoudige teksten, catchy refreinen. Daarom moet je er nog geen fan van zijn (ik ben het niet), maar een groep daarvoor haten wijst toch op een zekere bitterheid.

  6. Geert permalink
    18 augustus 2009 15:13

    De bitterheid zit ‘m in het wereldwijde succes en de algemeen aanvaarde idee dat C. goede muziek maakt. In het feit dat als je de radio aanzet, je alweer naar die opgeklopte klanken en dat opgefokte gezang ‘moet’ luisteren. Deze schijnbare eenstemmigheid van radio en fans kan mismoedig maken, ook al heeft dat weinig zin en kan men dan beter op een terras een kriek gaan drinken. Tenzij je een consequente muziekcriticus bent (sommige beroepen zijn nu eenmaal zwaar) zoals Gill.

Trackbacks

  1. houbi.com / blog » Ain’t singing for Pepsi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 68 andere volgers