De Vlaamse Johnny Cash
Johnny Cash sloot zijn discografie af met vijf prachtige platen, waarop hij een flink aantal bloedstollend mooie covers zong. Daardoor zijn wij bereid hem al zijn middelmatige countrynummers te vergeven. Daarvan zong hij er ook een flink aantal.
De carrière van een zingende cowboy valt dus te redden met een sterke, sfeervolle afsluiter. Ze hebben het bij platenlabel Pias ook in de mot gekregen en dus gingen ze op zoek naar een Vlaamse Johnny Cash. Die hebben ze blijkbaar gevonden in Bobbejaan Schoepen.
Ik heb de nieuwe plaat nog niet gehoord, maar ook muzikaal zouden er parallellen te trekken zijn met Cash’ reeks American Recordings. Dat Pias Bobbejaan werkelijk als de Vlaamse Johnny Cash wil afschilderen, blijkt zelfs uit de titel (’Bobbejaan’) en de hoes van de plaat.
Eigenlijk is de typografie het enige dat afwijkt (die heeft meer gemeen met deze plaat, ook van Pias). Een beetje flauw, want behalve een mooie plaat gun ik Bobbejaan ook een eigen smoel.
Zelfs die politiek correcte vive la belgique clique, die Schoepen aangepakt hebben, zijn nog niet zo erg als een café zonder bier. De duetten met Arno en Adamo zijn waarschijnlijk vergeten of voor de vervolgCD. Mij best. Ze doen maar. Zolang ze maar met hun poten van Eddy Wally blijven is het goed.
Dan had Bobbejaan maar niet zelf aan ene Daan moeten vragen om zijn hoesje te ontwerpen…
Ik zou dat geen excuus noemen, maar het is alleszins een verklaring. Wie mag ik nu het meest gebrek aan creativiteit verwijten: Bobbejaan Schoepen, Daan, of toch maar Firmin Michiels?
zeg maar daan. is dat niet al sinds de eerste dead man ray dat dat lettertype gebruikt wordt? Dat hij het voor zijn eigen blijft gebruiken, dat is wijs. maar nu inderdaad weinig origineel.
ach ach ach
Nou nou nou, de coverfoto door topfotograaf stephan vanfleteren is behoorlijk origineel, vind ik. Zeker met Bobbejaan in zijn legendarische witte pontiac (kan het nog authentieker).
Bovendien, de naam “Bobbejaan” is hier, in Nederland, Duitsland en Oostenrijk een begrip lang voor de ‘American Recordings’.
Gebrek aan creativiteit op dat lettertype, of recht op een eigen huisstijl?
De foto is niet slecht. Vanfleteren weet wel wat hij doet met een camera. Maar de stijl loopt wel opvallend gelijk met die van Cash’ American Recordings. Volgens mij is dat bewust zo gedaan. Ik zie bij Vanfleteren anders zelden sepiatinten. En in veel van zijn portretten zit er in het gezicht zelf al een scherpteverschil. Vergelijk even met deze foto, die wel een typisch Vanfleterenportret is.
Verder zou ik Daan geen eigen huisstijl toekennen, omdat ik het steeds hanteren van hetzelfde lettertype geen ’stijl’ noem. Ik weet niet Daan met dat lettertype heeft, maar professionele liefde zal het niet zijn – dan had hij wel beter op de spatiëring gelet.
Je sepia-redenering is toch ook (en veeleer) van toepassing op beide hoezen?
Ook thematisch is het sterk afwijkend (hoed vs koptelefoon – studio vs auto :-)).
Het lettertype is daantypisch qua stijl (ook bij dead man ray gebruikt), zoals ik ook een Vanfleteren redelijk makkelijk herken (in essentie vrij harde en contrasterende foto’s). Die gaat ook niet plots zijn stijl veranderen.
Het corps en de spatiëring respecteert de foto (die hier natuurlijk vrij klein is afgebeeld), anders zou dat de fierheid van het opgeheven hoofd teniet doen, denk ik.
Ik zie wel dezelfde soort broosheid en soberheid op beide covers terugkomen, maar dat is denk ik ook de realiteit. De grootste gelijkenis zit m.i. in het feit dat beide artiesten quasi een merknaam hebben. Ieders verdienste los van elkaar.