Ontslag

Mijn baas en ik hebben zo goed als niets gemeen en vooral geen opvattingen, maar vandaag toevallig toch wel. Hij had eindelijk de ballen om me mijn ontslag te geven en ik had eindelijk de ballen om mijn ontslag te vragen. We kwamen daar allebei toe vanuit een verschillende motivatie (hij was het beu dat ik te weinig werk verzette, ik was het beu maar zo weinig werk te mogen verzetten), maar dat deed er niet toe.

Het gesprek ging me gemakkelijk af en mijn grote mond slaagde er zelfs in om de grote verwijten allemaal in te slikken.

“Misschien had ik je niet moeten laten vertrekken van dit bureau naar dat andere,” zei hij.
“Misschien had ik dan nu longkanker, ” dacht ik, want mijn baas voorziet de hele werkvloer gul en zonder enige gêne van zware tabaksmistbanken, maar ik zei: “Tja.”

“Ik had meer van je verwacht,” zei hij, “maar je bent niet gegroeid in je functie.”
“Ik heb ook amper mijn functie mogen uitoefenen,” dacht ik, maar ik zei: “Tja.”

“Communicatie is misschien niet mijn sterkste kant,” zei hij.
Ik wou hem terstond Radio Plasky’s Eremetaal voor Waanzinnige Understatements op de borst prikken, maar ik zei enkel “Tja.”

Enzoverder. Zo verliep het gesprek natuurlijk vlotjes en u kan wel vinden dat ik had moeten zeggen wat er echt op mijn lever lag, maar dat probeer ik al máánden en niets wees er op dat mijn baas opeens wel naar zijn personeel zou luisteren. Dus bespaarde ik me de moeite die ik me ook al die maanden had kunnen besparen.

Maar wat ik eigenlijk zeggen wilde: bent u hoofdredacteur van een interessant medium? Het was allemaal maar om te lachen! Ik vind uw product fantastisch en wil er mij graag voor komen doodwerken. Ook anderen die graag een hyperkritikaster op de werkvloer binnenhalen, kunnen zich wenden tot ons redactiesecretariaat.