Ironie de ski

Na zware onderhandelingen op het werk had ik vorige week vijf dagen vakantie verkregen. Genoeg voor een weekje dolle wintersportpret in de Frankrijk, dacht ik. Februari in de Alpen, wat kan er misgaan? Maar de Nederlanders vierden daar massaal hun krokusvakantie en dat was nog niet eens het ergste.

Er viel een hele week geen verse sneeuw. De week tevoren was dat ook al niet gebeurd. De zon scheen elke dag en het vroor het niet eens op 2800 meter (+1°C). Tot op 3400 meter was de sneeuw een ijzige pap waar de stenige ondergrond al doorschemerde. In het dal lag er geen sneeuw, maar lauwe modder. In februari dus.

Enfin, na een week vloeken en huilen om de ellendige sneeuwkwaliteit in de Alpen komt een mens weer thuis, nog nasnotterend. En daar leest hij in de krant:

De sneeuw bedekt de Oostkantons al sinds dinsdagochtend en door de negatieve temperaturen van afgelopen nacht is het witte tapijt blijven liggen. Er viel woensdagochtend bovendien verse sneeuw wat zorgt voor een nog betere kwaliteit.

Ik probeer me te troosten met de gedachte dat ze in de Ardennen geen enkele helling hebben die zelfs maar voor een groene piste in aanmerking komt.