Een gevoelige lens

Het is altijd iets met dat onveiligheidsgevoel. Met alle gevoelens, trouwens: je kan er niets mee aan, omdat je niets concreets in handen hebt om mee aan de slag te gaan. En als je toch wat onderneemt, weet je op voorhand nooit wat het resultaat zal zijn.

Je moet je daar als beleidsmaker natuurlijk niets van aantrekken. Je kan best in het wilde weg camera’s gaan plaatsen en een beetje hopen dat het wel zal helpen. Sommige burgemeesters doen dat.

Interessant is dan een diagonale lectuur van Veto. In Leuven zal men pogen het onveiligheidsgevoel in het station tegen te gaan door camera’s te plaatsen. Grappig is dat, want in hetzelfde blad klagen caféuitbaters op de Oude Markt dat door de veiligheidscamera’s en alle heibel die ermee gepaard ging het onveiligheidsgevoel is toegenomen (en hun inkomsten zijn afgenomen).