Zuiverder en strengerder

Piet Grijs heeft een beetje cynisch gereageerd in Vrij Nederland op Barnards klagerige stukje over de Nederlandse Taalunie, dat eerder in NRC Handelsblad en Knack verscheen. Het antwoord van de Taalunie werd al door Knack zelf geplaatst.

Helaas was dat degelijk en goed onderbouwd. Dat maakte het vervelend repliceren voor Barnard, en dus was hij stiekem best blij was met Grijs’ column. Zo kon hij op iets anders, makkelijkers reageren dan het antwoord van de Taalunie. Dat deed hij dus ook, waardoor ik me ging afvragen of het Barnard wel werkelijk wat kon schelen.

Barnard vindt dat de Taalunie streng zou moeten ingrijpen om het Nederlands zuiverder en schoner te maken. Normaal moei ik me niet met Barnard zijn gejammer, een mens kan zo bezig blijven. Maar in zijn verkrampte repliek viel deze zin mijtoch  op:

Vlaamse en Nederlandse linguïsten schiepen samen de Statenvertaling, de dichters van de Muiderkring brachten purismen in omloop, predikanten lieten wekelijks vanaf de kansel het volk horen welke mogelijkheden het Nederlands bezat.

Purismen, Barnard weet het even goed als ik, zijn taalfouten. Hoe kan je nu pleiten voor een strengere en normatievere Taalunie, en tegelijkertijd fouten aanprijzen? Ik weet wel: ten tijde van de Muiderkring was er nog geen AN, dus eigenlijk waren het geen fouten. Maar juist omdat er geen normerende instantie was, kon de Muiderkring proberen purismen ingang te doen vinden. Met een strenge Taalunie zou het niet waar geweest zijn.

Het toont aan hoe Barnard denkt over taal: vanuit de buik en weinig wetenschappelijk. Dat mag natuurlijk en hij mag er ook blaadjes mee volschrijven. Hij moet alleen niet verwachten dat de Taalunie rekening houdt met zijn emotionele verzuchtingen.