In een volkscafe schenkt men filterkoffie
In een volkscafe is het donker en kan je bij bij het binnenkopen de tapper amper onderscheiden door de walm van sigarettenrook. Er staan sanseveria’s voor het raam en pintjes kosten niet meer dan 1,60 euro. De muziek is zacht en men schenkt er filterkoffie met een speculaasje bij. Men speelt er noppenbiljart en kijkt samen naar het voetbal.
In een volkscafe smeedt men verbonden. Ik beloofde de stadswacht hem niet op de foto te zetten, hij beloofde mij niet tegen te houden de volgende keer dat ik met mijn fiets in de verkeerde richting door een eenrichtingsstraat zwierde. We bezegelden onze afspraak met een vette knipoog.
Men kijkt er vreemd naar nieuwkomers, maar eens je in een gesprek verwikkeld bent, loopt het erg vlot. Zo vlot dat je meer dan eens moet gaan lopen omdat er weer een oude man tegen je aan het lullen is, en voor de zevende keer vraagt of hij je niet verveelt met zijn verhaal.
In een volkscafe huilt men om verloren liefdes, tot het hoofd onder de toog is gezakt en de barman de stoelen op de tafels begint te stapelen.
In een volkscafe is het goedkoopste pintje geen 2.50 euro kostende Carlsberg Pression. In een volkscafe schenkt men geen Ristretto voor 2.00 euro. In een volkscafe weet men verdorie niet eens wat een ristretto is.
Mijn punt? Haal godverdomme de Archiduc van de lijst van Vlaamse volkscafes! Nu!
In volkscafes moet je trouwens niet aanbellen vooraleer binnen te worden gelaten (binnengelaten te worden?)….
Ik vind het zelfs al louche als een volkscafé een eigen website heeft. En zeker niet als die door een professioneel webdesignbureau gemaakt is.
volkscafés zijn hip
Leve Martine!
Een mooi boek over een volkscafe : Het Gelag van Bart Plouvier
Het is altijd hetzelfde liedje hoor. Culturele snobs én vrijdenkers zoeken bewust of onbewust naar authentieke plaatsjes, of het nu een café is of een reisbestemming, maar de visite verstoort het gevisiteerde. Spoedig strijken de m’as tu vus er neer en is het helemaal gedaan met de authenticiteit.
In de Sleepstraat in Gent heb je café het Volkshuis. Een schitterende plek, met goeie muziek, een zéér vriendelijke uitbaatster, een biljart centraal en allerlei slag volk aan de toog of aan de tafeltjes. Maar plots was het niet zo allerlei slag meer. De volle brilmonturen en bestudeerd onverzorgde kapsels namen het café zienderogen in, er kwam een DJ en de zaak werd weldra overgelaten.
Een tijd geleden ging de hele Vlaaamse muziekscene op reis naar Rojas (meen ik). Benidorm voor bohémiens.