Zeventien

Mooie momenten beleefde ik gisterenavond op mijn eentje in mijn knus salon. Schaamteloos gezellig lag ik languit in de sofa, fontshopagenda in de rechterhand, vulpen in de linker, oren op aandachtig. Op NOS immers: het Groot Dictee der Nederlandse Taal. Feest!

Vooreerst ruim ik graag een misverstand uit de weg. Ik vind goede spelling belangrijk, maar slechts voor wie schrijft. Het zijn niet meer dan spelregels, hoogst bediscuteerbare spelregels dan nog, maar wie schrijft houdt zich aan die regels. Hetzelfde principe geldt voor voetbal en boekhouden.

Het Groot Dictee der Nederlandse Taal is een hoogmis voor me. Taal wordt er beschouwd als een spelletje. Daar houd ik van. Niemand schrijft het Dictee foutloos, dat wordt ook niet verwacht, het is ook niet erg. Eigenlijk wordt er een beetje met de spelling gelachen, maar op nette en respectvolle wijze.

Het is ook een algemeen prettig, fijnzinnig, erudiet en toch bescheiden gebeuren. Twee presentatoren, blinkend van ingehouden trots en plezier, die correct spreken. Het ietwat protserige maar toch sfeervolle decor van de Eerste Kamer. Lichte klassieke muziek. Plechtige ernst met fijne ironie gelardeerd. Het discrete eerbetoon aan Wolkers, zijn geestige en literaire tekst. Ik vind: dít is beschaving. Dít is waar het Westen 2.500 jaar naar toe heeft gewerkt.

Ik heb de hele uitzending lang intens genoten.

Overigens situeerde meer dan een derde van mijn fouten zich in de christelijke spellingssfeer (’Jakob’, ‘Betel’, et alii), ondanks 22 jaar katholieke scholen, colleges, universiteiten. Het verbaast u niet dat ik ‘Jimi Hendrix’ en ‘gitaarriff’ wel correct had.