Oproep tot verzet!
Gisteren was ik, niet volledig maar toch tamelijk toevallig, aanwezig op de klimaatbetoging in Brussel. Ik hou niet zo van mensenmassa’s, maar mijn geweten vraagt me bij wijlen mijn fobieën aan de kant te zetten. 3.000 man, dat viel al bij al nog mee.
Wat niet echt meeviel: het gros van mijn medebetogers. Het is al enige tijd geleden dat ik soortgelijke happenings regelmatig van mijn aanwezigheid voorzag, maar er sindsdien niets veranderd. Ze waren nog steeds alom tegenwoordig, de parka’s, arafatsjaals, rastakapsels en erger: salsadansers met sambaballen.
Maar tot daar aan toe. Die ongeïnspireerde ritme’s werden nog gecompenseerd door een vrolijke majorettengroep, die op jazzy deuntjes weinig synchroon maar wel zo aanstekelijk danste, dat mensen zich spontaan bij hen aansloten. Minder aangenaam was mijn weerzien met de nog immer militante jonge communisten. Hun vlaggen hadden ze nog, hun roodplastieken outfits ook, en hun slogans niet minder:
Verzet, verzet, internationaal!
Tegen de vervuiling van het kapitaal!
Een goeie slogan, daar niet van. Maar zo oud als de straat, terwijl iedereen weet dat op betogingen actuele kreten dienen te worden gescandeerd. Zelf herinner ik mij zeer goed het oorlogsprotest van enkele studiemakkers uit mijn Leuvense periode: Liever blote tetten, dan patriotraketten! Zo was het fijn de straat optrekken. Daarom zette ik zaterdag met een vriendin spontaan het protest tegen het protest in:
Verzet, verzet – waarom roep ik niet mee?
De kapsels zijn belachelijk, de slogans te cliché!
Slechts in beperkte kring verwierven wij bijval en de communisten zagen er niet uit alsof ze ermee zouden kunnen lachen als onze variant hen ter ore kwam. Het contrast met de blijgezinde majorettenmeisjes was schrijnend. Een vrolijke en creatieve chaos waarmee het aangenaam betogen was, tegenover een uniform en clichématig vormgegeven legertje beroepsbetogers, voor wie dit alles duidelijk dodelijke ernst was.
Als die norse, saaie bende morgen de revolutie en overmorgen het land leidt, zal het er hier niet aangenamer op worden, neem dat van me aan. Radio Plasky zal een mierzoet baken van in honing geconfijte suikerklontjes blijken tijdens dat zuur regime.
Verzet, verzet, weet ge wat dat is?
Gokken, drank en hoeren, en drugs zijn ook niet mis!
Wat zou u er van denken als we onze protestacties in de toekomst combineren met die van u?
Niet dat we u direct blote tetten zullen geven, maar ons opzet is ook niet mis…