Wat zijn we interessant. Toch?

Er gebeurt helemaal niets op dit moment. Het is windstil. Ja, Birma staat in brand en thuis groeit de politieke crisis met de dag. Maar om dat nu nieuws te noemen… Hoge nood dus bij de pers, dat is begrijpelijk. De pers heeft namelijk echt belangrijke zaken nodig om op haar voorpagina te zetten. Hoe inventief toch, dat De Standaard daar iets op gevonden heeft.

De Standaard verklaarde zichzelf simpelweg tot nieuws. De krant kopte: “Luc Tuymans maakt De Standaard“. Dat was meteen zo ongeveer de hele voorpagina, met daaarbij een portret van Luc. Luc zelf beweerde, nog steeds op diezelfde voorpagina: “Ik wil de lezer doen nadenken over de relatie tussen woord en beeld, en over de afstand tussen het beeld en zijn interpretatie”. Wie had dat gedacht, van een beeldend kunstenaar?

Laat ons eens kijken wat een extern iemand met de vormgeving van een dagblad kan doen. Niet gek veel, zegt mijn ervaring in de wereld van grafische vormgeving en krantenredacties. Er is dat strakke lay-outschema, je hebt die vaste stijl. Blijft aldus over voor Luc: de keuze van de foto’s. En daartoe bleef zijn bijdrage dan ook beperkt.
Hij deed er dingen mee die best aardig zijn. Dingen die elke fotoredacteur zou willen doen, maar niet mag van de hoofdredactie, omdat hij niet Luc Tuymans is.

En ja, zo’n prestatie is uiteraard een hele voorpagina waard, dat spreekt. Plus een redactioneel stuk, door Peter Vandermeersch, die er twee jaar geleden al in slaagde de heel wat onzin uit te kramen over de nieuwe lay-out van zijn periodiek. Die man zijn gevoel voor esthetiek en opmaak is ongeëvenaard, weet ik sindsdien. Zijn bescheidenheid idem dito.

Je zou bijna denken dat De Standaard op het punt staat een collectie over Belgische kunst uit te brengen en daarvoor zonder gêne en zonder stijl reclame maakt. Maar daar is De Standaard, kwaliteitskrant met exclusieve aandacht voor actuele en interessante thema’s, natuurlijk ver boven verheven.